ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΓΗ

 

Στην ψυχή που δεν την φτάνει κανείς ούτε από ξηρά ούτε από θάλασσα δεν πάει ούτε φιλί ούτε αντίο.

ΤΕΧΝΗ

 

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τα είδα ύστερα να μαραίνονται
και να σβήνουν, και μ' όλο που ξέφευγα από ένα κίνδυνο, έκλαψα γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα. Δόθηκα στα πιο μεγάλα ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα,
και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα. Ένοιωσα ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους,
και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους
φτωχούς,
είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια,
θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία,
συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που
έφτυσα,
έζησα την απάνθρωπη στιγμή, όταν ανακαλύπτεις, πλέον
αργά, ότι είσαι ένας άλλος
από κείνον που ονειρευόσουνα, ντρόπιασα τ' όνομά μου
για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου ―
κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός.Tις νύχτες έκλαψα,
συνθηκολόγησα τις μέρες, αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον
δαίμονα μέσα μου
που τα ήθελε όλα, τούδωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις,
τα πιο καθάρια μου όνειρα
και πείναγε, τούδωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ,
χρέη, εξευτελισμούς,
και πείναγε. Βούλιαξα σε μικροζητήματα
φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση, κατηγόρησα,
έκανα το χρέος μου από υπολογισμό, και την άλλη στιγμή,
χωρίς κανείς να μου το ζητήσει
έκοψα μικρά-μικρά κομμάτια τον εαυτό μου και τον μοίρασα
στα σκυλιά.
Τώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια
μπορώ να γράψω
ένα στίχο, αληθινό.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Έφυγε

Έφυγε ύπουλα και δειλά αφού λεηλάτησε τις στιγμές μου. Έφυγε αργά, βασανιστικά όχι με ένα αντίο αλλά με πολλές ματαιώσεις, αραίωνε τις συναντήσεις, τις συζητήσεις, τα θέματα, τις ερωτήσεις ήθελε να είναι πιο μπροστά να αφήνει πριν εκτεθεί. Έφυγε χωρίς να πάρει κάτι να θυμάται, να νοσταλγεί. Έφυγε και δεν άφησε ούτε κραγιόν στο μάγουλό μου. Τι τιμωρία φοβερή να μην συμβαδίζει το κορμί με την ψυχή.

Στο κενό που άφησε θα σηκωθώ και θα χορέψω τον πιο όμορφο χορό μου θα πάρω χρώματα αληθινά να καλύψουν τον εγωισμό και θα βάψω τους τοίχους με ζωή θα ανοίξω τα παράθυρα να μπει δυνατά το φως θα βάλω λουλούδια και φυτά και θα ανοίξω το παλιό μανιάτικο κρασί. Πίσω απ' τ΄αντίο των χειλιών είναι η μεγάλη αγκαλιά της ζωής και ας κρύβεται μές στις σκιές, ο προδότης χρόνος.

Είναι φορές

Είναι φορές που θες να γυρίσεις πίσω, θά 'θελες να είχες διαλέξει πιο προσεκτικά τις πλευρές του εαυτού σου που θα επιβιώσουν, να μην είχε πάει χαμένη καμιά στιγμή, να μην είχες κάνει συμφωνίες και ανταλλαγές ασύμφορες.

Όταν, ότι αγαπάμε δεν βρίσκεται πια στο οπτικό μας πεδίο, ούτε σε απόσταση ακοής, και το χέρι χαϊδεύει την απουσία του, τότε ο αποχωρισμός δεν μπορεί να μεταλλαχθεί σε κάτι το κατανοητό. Όταν λείπει η προσοχή του βλέμματος, η στοργή των ήχων, το απαλό χάδι, το σώμα μας βαραίνει, γίνεται ανώνυμο, τι να ρεμβάσουμε στην αδειασμένη μας ψυχή.

Ο πόνος θα μας λυτρώσει, ο πόνος είναι η εξοικείωση μας με τη ζωή, είναι η λαχτάρα της, και απελπισία είναι να αρνούμαστε την αλλαγή που επιβάλλει, αναδιπλώνοντας το εγώ μας.

Δεν είσαι μόνη σου σε αυτόν τον αγώνα, να ανοιχτείς πλήρως στην ζωή. Συνταιριάζοντας τις ελλείψεις μας ανακαλύπτουμε τις γνώσεις και τις όψεις της. Η πλήρης ταραχή που προκαλεί η απώλεια και που δεν έχει πουθενά προσφυγή, ελευθερώνει την μοναδική και ζώσα επιθυμία μας για Αγάπη.

Nα ζήσεις ξανά τις πιο ωραίες σου στιγμές, προσπαθείς μα δεν μπορείς. Αυτές λοιπόν τις στιγμές κράτα βαθειά μες στην καρδιά σου ότι αγάπησες και σ' έκανε να υπάρχεις ευτυχισμένη.

Και να ξέρεις πως πάντα θα είναι δικές σου και ατέρμονα θα σε συντροφεύουν.

Η Μοναξιά

Αυτοί που επιθυμούν χάνονται

περιστοιχισμένοι

από αυτό το οξύ αίσθημα μοναξιάς

που γεννά το απαγορευμένο.

Η μοναξιά του εραστή

μπροστά στον ύπνο της συνύπαρξης.

Η μοναξιά του χρόνου που περνάει δίχως νέα της.

Η μοναξιά εκείνων που αγαπούν και δεν αγαπιούνται,

εκείνης που επιθυμεί και δεν αποδεσμεύει.

Η μοναξιά αυτών που βρίσκονται μαζί, σαν άγνωστοι,

και κρατούν ανείπωτο τον κρυφό τους πόνο.

Η μοναξιά της άγνοιας του μετά.

Η μοναξιά

μας προσπερνάει και εκφυλίζει

τα σκιρτήματα της σάρκας,

γλυκειά παγίδα και καταφύγιο μαζί.

Άπνοια

Να μη σε εμποδίζω. Ας αλλάξω όνειρο.
Με τον καιρό πια με αισθάνομαι ένα χνούδι
στην ψυχή σου, όταν φυσάει θέλω να φεύγω.

Στην άπνοια
απλώς λέω ψέματα.

Γονάτισα ασυναίσθητα. Ένας σκορπιός στις πέτρες.
Ει εσύ μου χρωστάς μια πολική νύχτα του είπα, μια ολόκληρη ζεστή πολική νύχτα.

Αν αγαπήσεις το γέλιο μου θα σου το δώσω όλο, απάντησε εκείνος.

Αν αγαπήσεις όμως το είδωλό μου, θα θρυμματιστώ.

Αν αγαπήσεις τη θλίψη σου, θα αποσύρω τα συναισθήματά μου.

Κι αν αγαπήσεις το φόβο σου θα σε κεντρίσω, να ξέρεις όποιος μ’ αγαπάει κινδυνεύει το ίδιο με μένα είπε και μείνανε μόνο οι πέτρες.

Χρόνια τώρα, λείπω από το σώμα μου.
Ζω τον κυνισμό των αδικαίωτων στιγμών. Δε θα φοβηθώ άλλο
θα βγω στην πανσέληνο.

Β

Επιθυμίες

Σαν σώματα ωραία νεκρών

που δεν εγέρασαν και τάκλεισαν,

με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,

με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά

έτσ' οι επιθυμίες μοιάζουν

που επέρασαν χωρίς να εκπληρωθούν

χωρίς ν' αξιωθεί

καμιά της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωϊ της φεγγερό.

Κ. Καβάφης

Εμείς

Όλοι εμείς, οι σιωπηλοί ακροβάτες μιας μάταιης υπόσχεσης,
παραπλανηθήκαμε από τα μάτια μιας Ανατολής
και ξελογιάσαμε τις ελπίδες μας.
Ερωτευθήκαμε ότι μας αφάνιζε, αφρούρητοι,
δίχως ένα άλλοθι για τα λάθη μας.
Όλοι εμείς, που χαράξαμε αμέτρητες φορές τ' ονομά της,
στον φλοιό της προσμονής,
που περιμέναμε, ώρες αλογάριαστες,
γερμένοι στον πιο κοφτερό βράχο της ψυχή μας.
Όλοι εμείς, ανένταχτοι ονειροπόλοι,
που αντέχουμε να βαραίνει τα κλαδιά μας η θλίψη,
βάλαμε φτερά αγγέλων στις αμαρτίες μας
και σ' ένα ηλιοβασίλεμα
κάψαμε την αθωώτητά μας και ότι δεν είχε τ΄άρωμά της.
Τώρα όμως, σουρούπωσε
και κουραστήκαμε
να λείπουμε από την ζωή μας περιμένοντας,
θα περάσουν ώρες, μέρες, καιρός
σκαλίζοντας τις στάχτες,
μετά πάλι θα ανθίσουν οι νερατζιές.
Μόνο, να πως να το πω,
οι νύχτες, θα γίνουν ξαφνικά πολύ μεγάλες.

Καλημέρα

Καλημέρα ζωή, πόσο χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω, πόσο χαίρομαι που ήσουν πάντα εδώ και με περίμενες.

Πόσο χαίρομαι που υπάρχεις. Πόσα πράγματα έμαθα για να σε βρω.

Ας πούμε οτι η έπαρση, μου αναπληρώνει το φόβο οτι δεν αξίζω.
Δεν το περίμενα τόσο καιρό που έλειπα, οτι κάποιος στρίβει την γωνία και βρίσκεται αντιμέτωπος με αυτό που του λείπει. Αχ ζωή θέλω μια χάρη η μάλλον μια αίτηση, θέλω να ξεσηκώσεις γη και ουρανό για να με ερωτευθείς με πάθος! Να βάλεις φωτιά στο κορμί και στο μυαλό μου. Πως μπόρεσα τόσο καιρό να σκεφτώ οτι μπορώ να σε προδώσω, ζωή μου.

Σε σένα ανήκω ολότελα.

Καλημέρα λοιπόν

Μήπως...

Στέκεσαι εκεί, σαν βλέμμα ερημιάς. Και κλαις. Στέκεσαι εκεί και ξερογλείφεις τις προφάσεις που έχεις ανακαλύψει, για να κρατάς μες στην μιζέρια την ψυχή σου. Στέκεσαι εκεί και λογαριάζεις πόσα σου άρπαξαν, πόσα σου 'κλεψαν, πόσα σου ρήμαξαν. Μήπως δεν είναι έτσι ακριβώς μωρό μου; Μήπως εσύ οδηγούσες κάθε φορά, από την πίσω πόρτα της ψυχής σου, το ληστή; Ήταν και αυτός ένας τρόπος να υπάρχεις.

Καταιγίδα

Αγκάλιασε σφιχτά τον εαυτό σου.

Κρύψου κάτω απο το δέρμα σου.

Μέσα στις φούχτες σου.

Ζέστανε την ψυχή σου με την ανάσα σου.

Και σκέψου πόσα πράγματα σημαντικά

έχεις να κάνεις,

μόλις περάσει η καταιγίδα.

Α.Παπαδάκη

ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ

Αγάπησα! Αγάπησα! Αγάπησα!
Φωνάζεις συνεχώς και σηκώνεις σημαίες

για να τ' αποδείξεις.
Κάτσε ρε φίλε, ηρέμησε δεν σου μαθε κανένας
πως η αγάπη δεν είναι λάβαρο;
Δεν σου μαθε κανενας πως η αγάπη οταν ειπωθεί, τρομάζει.
Θα σου πει πως δεν ηταν ποτέ αλλιώς,
πως ήταν μια παρεξήγηση,
πως κάτι δεν κατάλαβες σωστά,
πως μπερδεύτηκαν τα γράμματα
και τα συναισθήματα μες στο μυαλό σου
και έβγαλαν άλλη λέξη, άλλη σχέση.
Φιλία, κατάλαβες, αυτή είναι η σωστή λέξη.

Τι και αν δεν ήταν φιλία αυτό που μοστράριζε,

τι και αν δεν ήταν φιλικά αυτά που έπαιρνε.

Τώρα ζήτα και συγνώμη, γιατί την αγάπησες.

Το θέμα είναι πως εσύ ο ανόητος και "πεπειραμένος"
της είχες ήδη χαρίσει όλο το βελούδο της ψυχής σου.
Τόση απλοχεριά, πια και συ.

Και τώρα τι ; Αναρωτιέσαι;
Αναρωτιέσαι τι θα κάνεις, που θα σταθείς, που θα βρεθείς,
τώρα που το όνειρό σου ακυρώθηκε.
Μήπως να απενεργοποιήσεις ορισμένα συναισθήματα,
που αποδείχτηκαν υπερβολικά και ανώφελα;
Μήπως να ανοίξεις την ψυχή σου στην βροχή, να ξεπλυθεί.
Μήπως να ρωτήσεις το πρώτο δέντρο που θα βρεις μπροστά σου.
Όταν του ρήμαξε όλα τα λουλούδια του ένας αλύπητος χιονιάς,
καθόλου δεν σάστισε όπως εσύ.
Απλά περίμενε καρτερικά να 'ρθει η επόμενη άνοιξη.

Προσαρμογή

ΕΡΩΣ

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ

Πριν απ' τα μάτια μου ήσουν φως

Πριν απ' τον 'Ερωτα, έρωτας.

Κι όταν σε πήρε το φιλί,

Γυναίκα.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ