Το τέλος του Έρωτα

 

…οι έρωτες δεν τελειώνουν, δεν αποτυγχάνουν οι λαχτάρες των ανθρώπων,
οι σχέσεις ναι καμιά φορά δεν αντέχουν την ταλαιπωρία, το ωραίο εξαντλείται και εξαντλεί και στρέφει το νου προς την ασχήμια και τα ελαττώματα του αγαπημένου άλλου, αρχίζει η οδύνη του να μην φτάνουν οι λέξεις, οι εξηγήσεις και μετά υποψίες, κατηγόριες, θυμός και μετά τον θυμό οι ενοχές και πάνω από όλα αυτή η άθλια υποχθόνια και πανίσχυρη ενοχή, δεν φτάνω δεν αξίζω,πως να χωρέσει το δικό της απόλυτο στη δική μου σχετική ζωή, όποια ευδαιμονία και να πλησιάσω θα τη χάσω, και έρχεται η απώλεια που φοβάμαι γιατί τώρα την επιθυμώ να με εξιλεώσει, ο έρωτας όμως μας υπερβαίνει ανίκητος και μυστήριος γιατί χωράει το απέραντο, το αίμα και τη σάρκα, ριζώνει μέσα στις μνήμες μας και παραμένει εκεί κριτήριο ζωής, άλγος νόστου, αφορμή για χαρά και μελαγχολία …

 

 

 

 

Τέλος

Οδυγγέλεια 35. ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ

 

Μερικές φορές, πίσω από μια λέξη κρύβεται ένα φόβος η μια αλήθεια που ξεφεύγει από την λογοκρισία του σεναρίου, μια αλήθεια γεμάτη με τις αληθινές μας προθέσεις και τότε είναι σαν να αποσύρεται απότομα η παλίρροια, και αφήνει εδώ και εκεί στιγμές να σπαρταράνε. Είναι οι στιγμές που θέλουμε μόνο να νιώσουμε μόνοι και έχουμε ανάγκη κάποιος να μας  θυμίσει ότι αξίζουμε να μας αγαπούν, ότι μπορούμε να αρέσουμε σε κάποιον και να προκαλέσουμε επιθυμία και τρυφερότητα.

Αυτά και άλλα γέμιζαν το μυαλό του Οδυγγέλη ενώ μάζευε τα λιγοστά του πράγματα για να φύγει μια φορά ακόμα, όλα τα μηνύματα ήταν ότι δεν έφτανε, δεν είχε ποτέ φτάσει την επάρκεια των δεδομένων της, και ούτε θα έφτανε να την γνωρίσει παραπάνω, ότι και αν της πρόσφερε δεν της αρκεί, ότι και αν της έλεγε δεν την έπειθε, η Ναυσικά αναζητά τον χαμένο της χρόνο και ο χρόνος αυτός δεν επανέρχεται. Έφτιαχνε την ζωή της σύμφωνα με τους κανόνες της, αυτούς τους κανόνες που πάνω τους θρυμματίζονταν οι ανάγκες της, πίστευε ότι την προστατεύουν από το χάος, φοβόταν το χάος, την παρέλυε η ιδέα του, το άγνωστο περιεχόμενό του, είχε απάνω της μια γνησιότητα και ένα ερωτισμό που σίγουρα η ίδια αγνοούσε, το ευλύγιστο πνεύμα της και η παράφορη καρδιά της τραβούσαν τον άλλο στα άκρα του και ήταν εκεί ο πιο ηδονικός τόπος. Ήξερε ότι αυτό που της έλειπε, ήταν ότι έλειψε σε εκείνη όταν ήταν κοριτσάκι, όμως κανείς πια δε μπορεί αυτό να το αποκτήσει για λογαριασμό της ούτε καν η ίδια η Ναυσικά του τώρα.

Ναυσικά είπε ο Οδυγγέλης αργά, προσέχοντας τα λόγια του, δεν θέλω, ούτε χρειάζομαι υποσχέσεις, δεν έχω ανάγκη να βρεθώ στην κορυφή, δεν έχω ούτε τον χρόνο ούτε την διάθεση να βρεθώ ανάμεσα στις προτεραιότητές σου. Το μόνο που θέλω είναι να συνεχίσουμε να εξερευνούμε αυτό που είμαστε με τον οποιοδήποτε τρόπο. Ότι κι αν επιφυλάσσει το μέλλον να ξέρεις το εξής. Ό,τι μοιραστήκαμε με άλλαξε για πάντα και οι αναμνήσεις του θα με κρατούν ζεστό όσο κρύο και αν κάνει στην ζωή μου. Με τον τρόπο σου με βοήθησες να σώσω την ζωή μου.

Η ψυχή ερωτεύεται την εξαίρεση…

 

Ιστορία με τέλος

 

Ευχαριστώ να είσαι καλά.

Επιμύθιο

Είδατε τι κάνει το πεπρωμένο, φθάσαμε στο τέλος της ιστορίας μας, βέβαια όχι όπως το είχα φανταστεί, πλούσιος δεν είμαι, τα κιλά μου τα έχω, διάσημος δεν έγινα, ουσιαστικά είμαι μόνος, αλλά είμαι όμως ικανοποιημένος γιατί δεν είναι καθόλου το τέλος, ίσα ίσα εδώ αρχίζει το σήμερα.

Ίσως και να μπορούσαμε να περάσουμε στο επίπεδο μιας πλατωνικής φιλίας με μικρά «ολισθήματα», αλλά δεν είμαι έπαθλο παρηγοριάς, δεν με επέλεξε, άρα δεν έχουν νόημα όλα τα άλλα, δεν μπορώ (αν και το επέτρεπα) να γεμίζω μόνο τις στιγμές της μοναξιάς της, θα μου άρεσε να γέμιζα το χρόνο της αλλά τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για μένα, συνεχώς κομπάρσος, δεδομένος και συλλέκτης ότι της περίσσευε. Αλλά βέβαια εγώ το επέτρεπα και αρχικά ίσως και να το επεδίωξα. Νομίζω ότι τώρα είναι όλα πιο τακτοποιημένα, το σύμπαν θα ορίσει αν θα αποδειχτεί ότι εκείνη ήταν κάτι τόσο σημαντικό για μένα, η κάποια άλλη η μπορεί και καμία.

Σε γενικές γραμμές μου αρέσει να προσπαθώ για τη ζωή μου, με γνωρίζω πια καλύτερα, γιατί τελικά είναι πιο δύσκολο να προσπαθεί κάποιος να καταλάβει τους άλλους. Είμαι πιο αδύνατος και μου αρέσω, μου αρέσει να προσεγγίζω τους άλλους, μου αρέσουν οι λίγες τρίχες που έχω στο στήθος μου, επίσης δεν φοβάμαι να γνωρίσω καινούργιους ανθρώπους και να ανακαλύπτω τις προτιμήσεις τους και δεν αγχώνομαι εύκολα.

Θυμάμαι εκείνη την παράξενη νύχτα που έβαλα το χέρι μου γύρω από τους ώμους της και κείνη έγειρε πάνω μου και κει στην αγκαλιά μου, αποκοιμήθηκε, την κοίταγα και μου φάνηκε τόσο όμορφη, αληθινή και γλυκιά, έσκυψα και την φίλησα απαλά στο μάγουλο, εκείνη κουνήθηκε ελαφρά και απλώθηκε καλύτερα. Πώς να την ευχαριστήσω για τα καλά της και για αυτά που μου έμαθε, ίσως με το να γίνω καλύτερος.

Όσο για τα μελλοντικά μου σχέδια, ελπίζω το σύμπαν να εξακολουθήσει να μου δείχνει ένα ενδιαφέρον, προκλητικό και χαρούμενο μονοπάτι. Ελπίζω να εκδώσω κάποτε την δουλειά μου αν και πιο πολύ με ενδιαφέρει να έχω έμπνευση να μην στερέψει το μέσα μου από την αγωνία όσων δεν έχω προλάβει να ζήσω. Έχω ακόμη πολλά πράγματα να κάνω και να χαρώ, δεν έχω ούτε μια στιγμή για χάσιμο. Βασικά ελπίζω να ζήσω μια καλύτερη ζωή και να αφήσω τον κόσμο λίγο καλύτερο από ότι τον βρήκα.

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι μετά από όλες αυτές τις σελίδες που γράφτηκαν στο θέμα, η πραγματική ιστορία μπορεί να αρχίζει μόλις τώρα γιατί βλέπετε είναι θέμα, όταν ο άλλος δεν καθρεπτίζει την γνώμη που έχουμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας να μην τον θέλουμε.

Ελπίζω να βρω κάποια ξεχωριστή γυναίκα που να με επιλέξει για να μοιραστώ στιγμές από την ζωή μου μαζί της, που να αξιολογήσει με αγάπη και τρυφερότητα αυτά που παίρνει και να θέλει από βαθειά μέσα της να δώσει κάτι με αποκλειστική συνέπεια και τρυφερότητα, από αυτό που αισθάνεται ότι είναι, αλλά περισσότερο ελπίζω να διατηρήσω (τώρα που την βρήκα) αυτή την αίσθηση ατομικότητας που με κάνει να είμαι καλά ακόμα και όταν είμαι μόνος.

Οδυγγέλης

Οδυγγέλεια 28 Τα γενέθλεια

Πέρασαν και αυτά τα γενέθλια του Οδυγγέλη. Έσβησε το κεράκι του, πήρε τα δώρα του τραγούδησε και χόρεψε, αισθάνθηκε όμορφα, γλυκά και ανάλαφρα. Όταν ήταν νεότερος τον ενοχλούσε που έσβηνε κεράκια θα προτιμούσε να άναβε αυτά που έρχονταν και όχι να έσβηνε αυτά που έφυγαν γιατί τα χρόνια που έφυγαν δεν σβήνονται ακόμα και αν σβήσουμε το φως αυτά παραμένουν χαραγμένα στους τοίχους της ψυχής μας. Τώρα βέβαια καταλαβαίνει πόσο σημαντικό είναι να μπορούμε να αφήνουμε πίσω μας άτομα και καταστάσεις, άλλες φορές θέλοντας άλλες φορές γιατί η ζωή μας υποχρεώνει.

Τι μας λέει η ηλικία, μας λέει πόσος χρόνος πέρασε ανάμεσα σε δύο σημεία αναφοράς, δεν μας λέει το κυριότερο, το πως τον αξιοποιήσαμε. Κανένας δεν μετράει τα ρίσκα, τους φόβους, τις αγωνίες αλλά και τις χαρές που μας διαμορφώνουν. Όλοι μαζί πορευόμαστε σε προσκύνημα αλλά πως και πόσο είναι προετοιμασμένος ο καθένας για αυτό, η ψυχή πάντως δεν έχει ηλικία. Η ζωή δεν είναι μια κατάσταση που είναι εκεί και εμείς την ψάχνουμε είναι μια εμπειρία, ένα βίωμα που δημιουργείται κάθε στιγμή και από τις πιο μικρές και ανεπαίσθητες επιλογές μας.

Ενώ ευχαριστημένος έπινε το ποτό του, στο νου του πρόβαλε μια στιγμή που πέρασε. Ήταν με την Ναυσικά σε ένα ψηλό σημείο από κάτω απλώνονταν η θάλασσα με όλο το μυστήριο της ζωής και ο ήλιος που έδυε δεν δίσταζε να βάφει τολμηρά γη, ουρανό και θάλασσα με τις διαθέσεις του και ας πλησίαζε το σκοτάδι, έμειναν για λίγο σιωπηλοί μετά εκείνος της είπε.

-Ναυσικά τι νιώθεις όταν είσαι μαζί μου.

-Καλά γιατί ρωτάς, τα χουμε πει αυτά.

-Τι νιώθεις όταν με κοιτάς.

-Είσαι σχεδόν όμορφος αν διορθώσεις λίγο το…

-Ναι αλλά τι νιώθεις.

-Δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένεις σου είπα είσαι ένας σημαντικός άνθρωπος, με ταλέντα αχρησιμοποίητα που αν…

-Πιο είναι το συναίσθημά σου Ναυσικά.

-Κοίτα είσαι ωραίος άντρας και καλός άνθρωπος ξέρεις και καταλαβαίνεις πολλά.

-Τι νιώθεις όμως?

-Δεν ξέρω καμιά φορά ηρεμία άλλες πάλι με εκνευρίζεις φοβερά.

-Να σου πω τι νιώθω εγώ;

Όταν σε κοιτάζω είναι σαν να πλημμυρίζει από ζεστασιά η ψυχή μου, σαν να ξέρω ότι αφού υπάρχεις το σκοτάδι και η απογοήτευση η μιζέρια και η μοναξιά δεν μπορούν να κυριαρχήσουν για πολύ. Νιώθω να απλώνεται μέσα μου ένα βάλσαμο που να απαλύνει όλες τις αντιξοότητες και τις διαμάχες μου με την ζωή. Νιώθω τον πόνο σου να με πονάει μαζί με τον δικό μου και έτσι να γίνεται πιο υποφερτός. Μαζί σου δεν φοβάμαι τίποτα ούτε εμένα. Νιώθω να ανατέλλει ο ήλιος στο μέσα μου και διώχνει ότι τρέφεται στη σκιά και όλα να αποκτούν βάθος, φως και χρώμα.

-Υπερβολές, είσαι ένας καλοπροαίρετος και αισιόδοξος άνθρωπος.

-Δεν είμαι ούτε το ένα ούτε το άλλο πάντα, πολλές φορές χάνω το κουράγιο μου και δεν αποδέχομαι τις αδυναμίες μου έτσι εκείνες επανέρχονται δριμύτερες, αλλά όλα είναι ανθρώπινα, οι αδυναμίες και οι φόβοι, μας ωθούν να ψάξουμε για λύσεις αλλά και να κατανοήσουμε τους άλλους. Βλέπεις άλλο να γνωρίζουμε λογικά την ζωή και άλλο να την βιώνουμε σε σχέση με τον εαυτό μας, να ερχόμαστε σε επαφή με την σκοτεινή πλευρά μας. Θεωρούμε ότι αν επισημάνουμε τα προβλήματα η τις αδυναμίες των άλλων τα δικά μας γίνονται λιγότερο σημαντικά και περισσότερο υποφερτά. Κανένας δεν μπορεί να ξέρει την χαρά αν δεν γνωρίσει την λύπη, ούτε την ευτυχία αν δεν ξέρει τι είναι πόνος.

Εκείνη έκανε μερικά βήματα για να φύγει, κοντοστάθηκε γύρισε και τον κοίταξε. -Μα Εγώ ... ψέλλισε με τρυφερή τρεμάμενη φωνή και με ανολοκλήρωτη τη φράση γύρισε και έφυγε. Μερικά μέτρα πιο κάτω μια πεινασμένη θάλασσα άνοιγε το στόμα της να καταπιεί εκείνον και τα συναισθήματα του. -Σε ευχαριστώ Ναυσικά της φώναξε και ας έπαιρνε τις συλλαβές ο ξαφνικός αέρας, σε ευχαριστώ που μ' εμπιστεύτηκες τα όνειρά σου. Θα τα έχω πάντα μαζί μου.

Επανήλθε στην γιορτή του, σήκωσε το ποτήρι του ενώνοντας το με τα άλλα " στην υγειά μας και σε ότι μας ενώνει", ούτε κατάλαβε πως γέμισε από αγάπη η αγκαλιά του και ζέστανε η ψυχή του.

Οδυγγέλεια 27 Αμπελοφιλοσοφίες

Ή νύχτα προχωράει γύρω τους απλώνοντας γρήγορα τις σκιές της, ο ζεστός καλοκαιρινός αέρας μπαίνει παιχνιδιάρικα από τα ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου και αναστατώνει σκέψεις και συναισθήματα. Όσο προσπαθεί εκείνη να ακριβολογήσει τόσο του ξεφεύγουν εκείνου οι έννοιες, ο ένας εμπεριέχεται στον άλλο κατρακυλούν στον χρόνο μαζί, συναντιούνται σε κάποιες σκέψεις και αποχωρίζονται σε διαφορετικούς κόσμους, αφηρημένους προσπαθούν να αφεθούν σε ότι ερεθίζει τις δυνατότητές τους. Η αλληλουχία του πιθανού τρομάζει με την συνεχή της αμφισβήτηση. Η σιωπή γοητευτική τρέφει τις διεργασίες της ψυχής. Ο καιρός που περνά φθείρει τον ενθουσιασμό αλλά σαν αντάλλαγμα προσφέρει ζεστασιά και ανθρώπινη έγνοια που τίποτα δεν συγκρίνεται μαζί της. Υπάρχει πάντα κάτι σπαραχτικό μέσα μας, που όσο καλά καταχωνιασμένο και να ΄ναι θέλει να παρασυρθεί, αυτό εκείνη το κατάλαβε και έβαλε δυνατά την μουσική για να παρασύρει τα καταχωνιασμένα και να παρασυρθούν και αυτοί μαζί σε αυτές τις κρυμμένες λεπτομέρειες που δίνουν τη σύντομη χάρη της ακριβοπληρωμένης με πίκρες συγκρούσεις, παρανοήσεις, απογοητεύσεις, θυμούς, αγωνίες, επικοινωνίας. Εκείνος πάλι είχε πάψει να ελπίζει, προσπαθούσε να εκτιμήσει ότι προέκυπτε. Με την λογική βέβαια μπορείς και να επιβιώσεις αξιοπρεπώς με τις ιδεοληψίες όμως της καρδιάς ευτυχείς η δυστυχείς είναι σαν βουτάς στο πέλαγος αναζητώντας ένα αμφίβολο νησάκι. Και οι δύο ονειρεύονταν το πάθος και το αποζητούσαν αλλά σε διαφορετικές συντεταγμένες. Τίποτα δεν σε κρατάει πιο ζωντανό όσο μια φλόγα και ας σε καίει. Τον αναστάτωνε και τον έλκυε γιατί ήταν μια γυναίκα που εννοούσε πιο πολλά από όσα έλεγε και καταλάβαινε πιο πολλά από όσα φαίνονταν, ίσως πάλι γιατί η πίκρα της και η νοσταλγία της συγκεντρώνονταν στο στοχαστικό παρατεταμένο βλέμμα της γεμάτο ανθισμένες αμυγδαλιές κάτω από ανοιξιάτικη βροχή, ένα λευκό δάσος, με ψιθυρίσματα αέρα, απαλά ρόδινο όπως οι προθέσεις της, όταν την κοίταγε έτσι τον κυριαρχούσε η προθυμία να συμφωνήσει σε όλα και για πάντα.

Εκείνη άνοιξε λίγο περισσότερο το παράθυρο του αυτοκινήτου, ο αέρας δριμύτερος πέρασε μέσα από τις ανταύγειες των μαλλιών της και ανακάτεψε τις αποχρώσεις. Θα της άρεσε να ήταν κάπου αλλού, μακριά βούλιαζε στην θλίψη της και σκεφτόταν πως τα ειδύλλια είναι σαν το φεγγάρι, χρυσό, ασημένιο, μαγευτικό και μυστηριώδες μέχρι που είδαμε τις φωτογραφίες με τους αστροναύτες και τις μπηγμένες σημαίες, μια μουντή, γκρίζα και έρημη αμμουδιά. Της κατέβαιναν ζεστά δάκρυα, της έτσουζαν τα μάτια και της πονούσε το κεφάλι αχ να ήξερε και η ίδια αν ήταν από πίκρα, από νεύρα η από παράπονο. Κάποιος να της ψιθυρίσει κάτι που να λειώσει τον θυμό της, να την πλημμυρίσει με ασφάλεια, σαν το μικρό παιδί που το τρομάξανε και μετά το παρηγορούν γιατί το μετάνιωσαν. Να νιώσει ότι την καταλαβαίνουν και η αγωνία της δεν είναι παράταιρη, αν και συνήθως λέμε πως μας καταλαβαίνουν όταν κατά κάποιο τρόπο αυτό που καταλαβαίνουν μας κολακεύει. Στα συνειδησιακά της ξενύχτια, ήξερε πως υπάρχουν πτυχές της στερημένες και αποτραβηγμένες στην μοναξιά που θα ήθελε ο άντρας που συνδέεται να τις υποψιαστεί και να πλησιάσει δίχως αναστολή. Όμως ο πόθος είναι εύθραστος...και σχέσεις χωρίς δεσμεύσεις δεν υπάρχουν είναι εφήμερες σαν τα γλυπτά στην άμμο, περιμένουν το πρώτο αυθάδικο κύμα να τα διαλύσει. Αν δεν μπορείς να δεσμευτείς σε αυτό που δίνεις δεν μπορείς να συνδεθείς και γίνεσαι άμοιρο φάντασμα εν ζωή. Μερικές σχέσεις είναι πολυτέλεια, που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε, αν δε τις χάσουμε.

Ο Οδυγγέλης πάλι αρνούμενος να ανατρέξει και να χρησιμοποιήσει οτιδήποτε παλαιότερα έμαθε, επαναλαμβάνει τα ίδια σφάλματα και γλυστρά στις ίδιες ψευδαισθήσεις που πριν λίγο καιρό τον βασάνιζαν. Δεν καταδέχεται να παραδεχτεί πως αυτό που σήμερα του συμβαίνει έχει σχέση με οτιδήποτε άλλο του έχει συμβεί και ξεκινά πάλι άοπλος να μπει σε παρθένα ζούγκλα, νομίζοντας οτι είναι περίπατος στον συνηθισμένο δρόμο για το σπίτι. Δεν ζούμε για να παραδοθούμε σε κάποιον τυφλά αλλά για να σμιλέψουμε τον εαυτό μας παραδίνοντάς τον σε ότι μας εμπνέει, βρίσκοντας και χάνοντας, βρίσκοντας και χάνοντας ώσπου να απομείνουμε με ότι είναι να απομείνει η να σβηστούμε, η ζωή μας διακλαδίζεται μέσα από αλήθειες και ψέματα, από σωστά και λάθη δυσδιάκριτα. Αυτή η τρελλη του πίστη για την μοναδικότητα της είναι μαζί η ανοησία και το μεγαλείο της αγάπης.

Συνεχίζεται...

Οδυγγέλεια 26 Τι είναι τι.

Η Ήρα καθόταν στο μπαλκόνι και έβαφε τα νύχια της, ο μικρός Ηρακλής που έπαιζε με το PSP του πήγε κοντά της και της έδωσε ένα φιλάκι, χαρούμενη εκείνη σκέφτηκε " το χρυσό μου με αγαπάει" και συνέχισε την απέλπιδα προσπάθεια να απλώσει το χρώμα. Χασμουρήθηκε, τεντώθηκε και σηκώθηκε ο Δίας από τον μεσημεριανό του ύπνο. Βγήκε στο μπαλκόνι με τα σώβρακα και ξυνόταν με θεϊκή αγένεια. Έριξε μια ματιά στον κόσμο, στην μπουγάδα της Εστίας που έμενε απέναντι, κοίταξε που είχε παρκάρει ο Ερμής και μετά έσκυψε να φιλήσει την Ήρα, έλα όμως που είχε φάει το μεσημέρι μπακαλιάρο σκορδαλιά έτσι η Ήρα με αποστροφή τον διαολόστειλε. Φιλάκι ο ένας, φιλάκι ο άλλος, αγάπη η μία αποστροφή η άλλη, τι γίνεται εδώ σκέφτηκε ο Δίας και παίρνοντας μια φραπεδιά με καλαμάκι, άνοιξε το laptop του να δει τι λέει ο Οδυγέλης για την περίπτωση.

Ο Οδυγγέλης προχώραγε στη έρημη γη, στην χώρα της κινούμενης θλίψης, μεγάλο μπέρδεμα το δικό του, αναποφάσιστος η σκέψη του καθαρή αλλά το συναίσθημά του μπερδεμένο σαν κουβάρι μαζί με τις ανάγκες του. Κάτι λοιπόν δεν κάνει καλά, η δεν παίρνει υπ' όψιν του, η απλά του λείπει η τόλμη να πει τα πράγματα με το όνομά τους, για αυτό και ξεκίνησε αυτό το μακρινό ταξίδι να συμβουλευτεί την Σφίγγα.

Έφτασε εξαντλημένος μπροστά της και ξάπλωσε στην σκιά της αποκαμωμένος και έπινε την Coca Cola του όταν άκουσε την φωνή της Σφίγγας στο μυαλό του να λέει, -Οδυγγέλη, ξέρω τον λόγο που σε έφερε εδώ και θα σου απαντήσω τηλεπαθητικά, εσύ μπορείς να κοιμηθείς, άμα δεν μιλάς θα μου είναι πιο εύκολο, γιατί είσαι βαρετός, φλύαρος και κάνεις άστοχες ερωτήσεις. Άκου λοιπόν για αυτό που ήρθες να ρωτήσεις.Οι μεγάλες διαφορές που συναντάμε στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την αγάπη, οφείλονται στο ότι μπερδεύουμε την συμπεριφορά με το συναίσθημα. Η αγάπη δεν είναι μόνο συναίσθημα είναι και συμπεριφορά. Έτσι όταν κρίνουμε την αγάπη μας προς τους άλλους, χρησιμοποιούμε σαν κριτήριο το συναίσθημά μας, όταν όμως κρίνουμε την αγάπη των άλλων προς εμάς το κριτήριο αλλάζει, δεν παίρνουμε υπ' όψιν μας τα συναισθήματά τους (γιατί δεν μπορούμε να είμαστε μέσα τους για να τα ξέρουμε) αλλά την συμπεριφορά τους προς εμάς. Μοιραία λοιπόν βασιζόμαστε στον τρόπο που μας φέρονται. Συνέπεια αυτού είναι ότι δημιουργείται σύγχυση και αμφισβητούμε την αγάπη των άλλων. Αν ο άλλος δεν μας διαβεβαιώσει με την συμπεριφορά του η έστω λεκτικά για το συναίσθημα που τρέφει για μας τότε μπερδευόμαστε και δυσφορούμε. Το κατάλαβες η να στο πω με αίνιγμα? - Το κατάλαβα ψέλισε ο Οδυγγέλης που δεν είχε καταλάβει αλλά δεν άντεχε και τα αινίγματα. Ξανάφερε στο μυαλό του τα λόγια της Σφίγγας μπας και καταλάβει...

Τον μλκ είπε ο Δίας, που ούτε αυτός πολυκατάλαβε, από αμηχανία, ρούφηξε, θορυβωδώς τον καφέ του και μια που ήταν από την θεϊκή του φύση, μπερμπάντης, έβαλε μια ερώτηση στο μυαλό του Οδυγγέλη να του απαντηθεί από την Σφίγγα.

Συνεχίζεται...

Οδυγγέλεια 25 Diario

Όσο μιλούσε για τον εαυτό της άλλαζε τη στάση της στο κάθισμα. Ανεπαίσθητα τραβήχτηκε προς τα πίσω, ακούμπησε την πλάτη της στη ράχη του ντιβανιού, σταύρωσε με άνετη και φυσική θηλυκότητα το ένα πόδι πάνω στο άλλο και άφησε χαλαρά τα χέρια της ελεύθερα να κινούνται, μίλαγε και έκανε ωραίες κινήσεις που υπογράμμιζαν και ζωγράφιζαν τα λόγια της, ήταν συναρπαστική. Την κοίταγε στα μάτια, αλλά και αλλού, όσο η διήγηση του εαυτού της προχωρούσε την έβλεπε να μεταμορφώνεται ήταν πια μια γυναίκα αλλιώτικη. Διαφορετική από εκείνη που είχε τότε στην εισβάλει στην ζωή του. Τώρα αγωνιούσε γλυκά και ανίσχυρα, δεν ήταν κυρίαρχη, ήταν μαγευτική και μαγεμένη, χάιδευε τα μαλλιά της και τα μάζευε πίσω , αφήνοντας ελεύθερο το πρόσωπό της που ήταν ένα ειδυλλιακά απόλυτο τοπίο, κάπου εδώ σκέφτηκε πρέπει να μάθω να της αντιστέκομαι στα σοβαρά. Τον ελκύει και αφήνεται να τον τυραννά, κι όμως το νιώθει πως τίποτα μα τίποτα άλλο δεν κάνει υποφερτή τούτη την ζωή και τούτον τον ανόητο θάνατο που μας περιτριγυρίζει. Αν και ελάχιστα έχει ζήσει μόνη την μαγνητίζει η μοναξιά, όπως άλλους ο έρωτας. Σαν στην μοναξιά της να είναι κρυμμένο, μυστικά κάτι πολύ σπουδαίο όπως μια συνάντηση, με την ελευθερία ίσως, το να γλυτώνεις από τον ιδανικό σου εαυτό είναι ελευθερία. Όμως η δικιά της τρυφερότητα την λυγίζει στα δύο, όταν αντικρίζει την ομορφιά του κόσμου. Συχνά τα όμορφα μάτια της γεμίζουν δάκρυα, έκλαιγε σαν λύτρωση, δεν ήξερε πως να το πει. Λες και έκανε έρωτα για να φτάσει ως εκεί. Από το γυμνό σώμα στη γυμνή ψυχή, στην ελευθερία. Χαλάρωνε από μια χρόνια ένταση, ανακουφιζόταν από ένα απόμακρο αλλά μόνιμο πόνο. Στον καθρέπτη που πήγαινε μετά, κοίταζε τα μάτια της να λάμπουν. Το δέρμα της ρόδινο και απαλό σαν μωρουδένιο, τα μάγουλά της καυτά από έξαψη. Ήταν ο πιο όμορφος εαυτός της. Όσο περνάει ο καιρός τόσο το σκοτεινό και ασαφές που έφερνε στις συζητήσεις μας κέρδιζε σε σαφήνεια. Μιλούσε σαν φίλη, και λέω "σαν" γιατί η σχέση μας δεν είχε την πολυτέλεια της φιλίας. Απλά ήθελα να της πω οτι ο σύντροφος των ονείρων της δεν βρίσκεται, πλάθεται, όχι με λόγια αλλά με αυτό που είναι εκείνη, ώριμος αν είναι εκείνη ώριμη, όμορφος αν τον αγαπάει, δυνατός αν τον πιστεύει. Αν είναι εκείνη ανυπόμονη, αβέβαιη, αδύναμη, πως να γίνει εκείνος αυτός που ζητάει και έτσι να 'ναι δεν θα το καταλάβει. Είναι εύστροφη και δημιουργική, αν δεν μάθει ποια είναι, δεν θα ξέρει ποιος είναι ο άλλος.

Ίσως να μην την ξαναδώ ποτέ, εννοώ με την ίδια ματιά. Από το σκοτάδι της θέσης μου η από το περιθώριο, θα την δω να λάμπει με μια χρυσίζουσα αύρα, θα ακούσω την μεταξωτή φωνή της όπως τότε στο τηλέφωνο, θα την δω να ανατέλλει ήλιους και σε μια, μόλις σε μια μικρή γωνίτσα των ματιών της μια τόσο δα νοσταλγία. Προσπάθησα να την ερμηνεύσω αλλά δεν τα κατάφερα, η δική της ερμηνεία με παρέσυρε πολύ μακριά με έκανε να συναρμολογώ συνεχώς τον εαυτό μου. Κάπως και κάπου βαθειά μέσα της μονάχα εκείνη θα ξέρει ποια είναι η αληθινή της ζωή, τι μοιράζεται και με ποιόν, τις αλήθειες και τα ψέματα τον φόβο και τον πόθο για να καταφέρει αυτή τη σαγηνευτική επιστροφή στο δικό της αληθινό μέλλον.

Τέλος

Κλείνει η Αυλαία.

Αυτό το blog έκλεισε ήδη δύο κύκλους και δεν θα υπάρξει τρίτος.
Άλλαξε δύο φορές μορφή, και θέματα, φιλοξένησε πολλές προσωπικές στιγμές, πολλές προσδοκίες, έγινε συχνά γέφυρα επικοινωνίας.
Τώρα που ολοκλήρωσε την Αποστολή του ήρθε ο καιρός της σοβαρότητας.

Άλλωστε μην ξεχνάμε πως τώρα η Αφροδίτη περνάει μέσα από τον Υδροχόο και ο Άρης είναι αντίδρομος στον Λέοντα έτσι οι συναστρίες μας καθοδηγούν με σοβαρότητα στην επίτευξη των στόχων μας με συνέπεια προς τα βαθύτερα συναισθήματα που μας διακατέχουν επομένως, καιρός για αλλαγή σεναρίου.

Αναζητήστε λοιπόν, αληθινούς φίλους που θα σας αντιμετωπίζουν με ειλικρίνεια και ευθύτητα όπως αξίζετε. Βρείτε ανθρώπους που να μπορούν να δουν τις γνήσια καλές ιδιότητες σας και τα ταλέντα σας, και να σας βοηθήσουν να τα αναπτύξετε, και όχι να σας παραπλανούν με τις δικές τους αυταπάτες.
Ανθρώπους που να σας μιλούν με αγάπη και αμεσότητα για τα αδύνατα σημεία σας και όχι μικροπρεπείς, που σας επωφελούνται, κρύβοντας την αλήθεια και ιδανικοποιώντας τις σχέσεις γιατί δεν έχουν τι άλλο να κάνουν.
Βρείτε ανθρώπους που νοιάζονται για σας, που αντέχουν να είναι πεδίο βολής στις συναισθηματικές σας εκρήξεις και όχι ευάλωτα και αναξιόπιστα άτομα.
Τώρα μπορείτε κάντε το.

Ανθρώπους που είναι Κύριοι, σας σέβονται και σας αγαπούν, είναι σε θέση να σας κατανοήσουν και είναι εκεί όταν τους το ζητάτε και όχι επιπόλαιους που δεν τελειώνουν τίποτα στην ζωή τους και αναλώνονται στο να εξυμνούν την ανάγκη τους. Μην χάνετε λοιπόν τις ευκαιρίες που η ζωή προσφέρει και μην ξεχνάτε πως οι καλές σχέσεις δεν μόνο είναι επιθυμία η πρόθεση, αλλά κυρίως τρόπος ζωής πραγματικός, όχι άσκοπες φλυαρίες. Άλλωστε το ξέρετε ότι είστε απολύτως ικανοί να ζήσετε τη ζωή σας γεμάτα, με τον τρόπο που επιθυμείτε.

Τώρα λοιπόν που καταλάβατε, ότι τα πολλά λόγια είναι φτώχια, τέλος οι ερωτήσεις γυρίζουμε ιστοσελίδα.

Νάστε όλοι καλά.
Ευχαριστώ για τα μαθήματα που πήρα κοντά σας.

ΕΚ

Οδυγγέλεια 24 Η επιστροφή

Τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα στο πρόσωπο της. Τι μπορώ να κάνω ψέλλισε, τι μπορώ τώρα πια τίποτα και τα αναφιλητά συγκλόνιζαν την ψυχή της, δίπλα της ο Οδυγγέλης έκλαιγε με λιγότερα δάκρυα αλλά όχι με λιγότερο πόνο.

-Πρέπει να θυμηθείς, να θυμηθείς τα γεγονότα όπως συνέβησαν της είπε πιάνοντας την από τους ώμους. Δεν διορθώνεται μια παλιά αδικία αδικώντας τον εαυτό μας. Αν θυμηθείς, αν παραδεχτείς αυτό που αισθάνεσαι όλα θα...

-Άσε με, δεν γίνεται τίποτα σου λέω ότι έγινε θα μείνει αδιόρθωτο και απαράλλαχτο, όλα είναι τρομαχτικά, ξένα και ανεξέλεγκτα, η ζωή μου κατέληξε μια ασυναρτησία, ότι και να μου προσφέρεις δεν μ' αρκεί, ότι κι αν μου πεις δεν με πείθεις, ζω ένα πανικό και χάνω το παιχνίδι από τα χέρια μου τώρα ξέρω γιατί σαστίζουν οι άντρες που με πλησιάζουν γιατί μόλις τα πρώτα παιχνίδια εξαντληθούν και ανοίξει η πόρτα για τα βαθειά αισθήματα, τότε αλλάζει ο χρόνος, αλλάζει η ηλικία αλλάζει η πρωταγωνίστρια. Άσε με σου λέω, το ξέρω στις δυστυχίες μας είμαστε πάντα μόνοι. Γιατί κάποιος να φοβάται την αγάπη; -Γιατί η αγάπη είναι καμιά φορά τρομακτική, της απάντησε ο Οδυγγέλης, είναι ανατρεπτική, μπορεί να τσακίσει την εικόνα που θέλουμε να έχουμε για τον εαυτό μας. Μας προφυλλάσει από το χάος που είναι πίσω της. Δεν αντέχουμε για πολύ μόνοι μας, μας πιάνει πανικός από το κενό μας και ψάχνουμε εκείνον, τον άλλον που μας το θυμίζει λιγότερο. Η ζωή μας έχει μια επαναληπτικότητα, νομίζουμε πως προχωρούμε, συχνά όμως σκαβουμε κύκλους γύρω από το παρελθόν μας και απλά νέα πρόσωπα έρχονται για να πάρουν μπαγιάτικους ρόλους.

Κλαίγοντας έφυγε, πήρε τα πράγματά της και έφυγε, απομακρύνθηκε, δεν υπήρχε παρηγοριά για την συνειδητοποίησή της, εκείνος έμεινε να την κοιτάει να φεύγει αργά από την παραλία, μια πλαστική σακούλα πιασμένη στα φρύγανα, χτυπιόταν στο μελτέμι σαν την ψυχή του. Γύρισε και κοίταξε προς την θάλασσα, στο μυαλό του γύρισαν τα γεγονότα.

Ήταν πρωί και εκείνη χαρούμενη, έτρεχε, πετώντας τα ρούχα της στην όμορφη αμμουδιά του νησιού, είμαι εδώ πάλι φώναζε, ήρθα και πέταγε την άμμο στον αέρα σαν προσφορά στο θεό της στιγμής. Τρέχα Οδυγγέλη φώναζε, πέσε στην θάλασσα και κολύμπα, είμαι χαρούμενη, είμαι πάλι εδώ, όπως τότε, τίποτα δεν άλλαξε βλέπεις είναι όπως σου τα έλεγα, ευχαριστώ που με έφερες, τώρα μπορείς να πας στο πλοίο σου, όταν σε χρειαστώ θα σε φωνάξω. Εκείνος χαμογέλασε που την έβλεπε χαρούμενη σχεδόν ευτυχισμένη, έσκυψε και πήρε το σακίδιο του το πέρασε νωχελικά στους ώμους, έβγαλε την άμμο από τα παπούτσια του και κίνησε να φύγει, γύρισε και της έριξε μια ματιά, χοροπήδαγε τρελά στην καυτή άμμο, κίνησε γνεύοντας ένα γεια.

Αχ, αναστέναξε ενώ προχωρούσε ανάμεσα στις πέτρες για να φτάσει στο μονοπάτι που θα τον έβγαζε στο δρόμο και από κει στο λιμάνι του νησιού όπου είχε αγκυροβολήσει το σκάφος του. Ο ήλιος έκαιγε και το δροσερό μελτέμι του χάιδευε το πρόσωπο, μια ευχάριστη αίσθηση τον αγκάλιαζε, δίψαγε αλλά στο μυαλό του υπήρχε χωρος μόνο για την αλήθεια. Από που αντλούσε την γοητεία της αναρωτήθηκε, ζούσε λες και συνεχώς κινδύνευε και αγωνιζόταν να κρατήσει αυτό που θα την σώσει. Τραβούσε τους άλλους στα άκρα τους και εκεί ήταν η ηδονή της. Ξαφνικά μια κραυγή αιχμαλώτισε τις αισθήσεις του και πλημύρισε βίαια το μυαλό του παρασύροντας κάθε σκέψη, στράφηκε προς τα πίσω και την είδε από μακριά ακίνητη να κοιτάει τρομαγμένη κάποιον, παράτησε τα πάντα και άρχισε να τρέχει γρήγορα προς τα εκεί, όταν έφτασε λαχανιασμένος του δείξε μπροστά της ένα κοριτσάκι όμορφο με μεγάλα μάτια αλλά χλωμό σαν φάντασμα. -Είσαι καλά; το ρώτησε εκείνος, από που ξεφύτρωσε μες την ερημιά αναλογίστηκε.Το κοριτσάκι τον κοίταγε σιωπηλό - Πως σε λένε το ξαναρώτησε, κανένας ήχος για απάντηση. -Ποιά είσαι ρώτησε σχεδόν παρακαλώντας, ο Οδυγγέλης. Εκείνο ανέπνευσε βαθειά και απάντησε αργά.

-Είμαι σκιά, χωρίς σάρκα και αίμα, δεν τρώω, δεν πίνω, δεν κοιμάμαι, ούτε χαίρομαι, δεν ξεκουράζομαι, περιμένω, γιατί δεν έχω χρόνο. Είμαι χρόνια τώρα, έξω από τον χρόνο, έξω από την ζωή και ας προσποιούμε ότι ζω, ότι τρώω κι ότι πίνω, έμεινα εδώ για να την περιμένω, γιατί είμαι εκείνη αλλά χωρίς χάδια, χωρίς στοργή και υποστήριξη, χωρίς σεβασμό και παρηγοριά, χωρίς εμένα θα είναι πάντα ανικανοποίητη και όπου πάει γρήγορα θα βαριέται, χωρίς εμένα είναι δυστυχισμένη, πονάει, είμαι ο χαμένος χρόνος της, είμαι το αβάσταχτο κενό της, φταίω για όλα εγώ.- Μα, ψέλλισε ο Οδυγγέλης, αυτό που χάθηκε κανείς δεν μπορεί να το ξαναφέρει. -Μπορεί είπε το κοριτσάκι, εκείνη μπορεί και την έδειξε που είχε παραλύσει. Ήθελε να το αγκαλιάσει να ουρλιάξει την αγάπη της, την απόγνωσή της, την συγνώμη της αλλά είχε παγώσει, νόμιζε πως αν έδινε την διαταγή στα μέλη της να κινηθούν θα διαλυόταν θα θρυμματιζόταν σε άπειρα κομματάκια σκόνης που γρήγορα θα τα έπαιρνε ο αέρας.

Ο Οδυγγέλης τις αγκάλιασε και τις δύο, κλαίγοντας, αλλά το μικρό κορίτσι εξαφανίστηκε. - Τι ξέρω εγώ, Οδυγγέλη, τι να κάνω; - Συμπόνεσέ το, θα το αγαπήσεις όσο δεν τ' αγάπησε η μάνα του όταν το συγχωρέσεις, έτσι θα συγχωρέσεις και σένα, όταν βεβαιωθείς ότι δεν φταις, ότι ήταν ένα όμορφο, σπουδαίο, ξεχωριστό και σπάνιο παιδί όπως όλα τα παιδιά του κόσμου και σήμερα βασανίζεται. Πες του ότι σε τίποτα δεν έφταιξε, πως δεν έχει καμιά ευθύνη για κεινα τα χρόνια, θα πάψει να πονάει και να σε τραβάει πίσω και να μην ξέρεις τι σου ζητάει. Πες του ότι έχει δίκιο για αυτά που σκέφτεται, νιώθουμε πως μας αγαπάνε μόνο όταν μας επιτρέπουν να είμαστε ο εαυτός μας. -Μα τι λες, τον αμφισβήτησε και ξέρει ένα παιδί τον εαυτό του; -Δεν τον ξέρει όμως είναι, αισθάνεται την πληρότητα η την έλλειψη περισσότερο από μας. Αυτό που περιφρόνησαν οι άλλοι μέσα μας καθορίζει την ζωή μας, γιατί μας κάνει ξένους στον ίδιο μας τον εαυτό.

Εκείνη καθόταν μόνη στην πλώρη του σκάφους, που βούταγε στο μικρά κύματα παίρνοντας την πορεία του γυρισμού, ο Οδυγγέλης στο τιμόνι κοίταγε τον ουρανό και φρόντιζε να είναι γεμάτα τα πανιά, δυο γλάροι πέταγαν λίγο πιο πέρα και πίσω από τα απόνερα του σκάφους ξεχώριζε όλο και πιο αδρά η μορφή του νησιού που έμενε πίσω. Στο μέσα της είχε αρχίσει από ώρα ένας ιερός μυστήριος χορός, που όλα τα στροβίλιζε και τα επανατοποθετούσε στο ρυθμό μιας μουσικής μαγικής και έντιμης που επέβαλε τα σωστά πια βήματα στους συνειρμούς της, στις σκέψεις και τα αισθήματά της. Ήταν μια γυναίκα πια χωρίς σκιές και φόβο χωρίς να κρύβει, να παραμορφώνει η να επινοεί, μονάχα εκείνη ξέρει ποια είναι τα αληθινά σχέδια ζωή της.

Οδυγγέλεια 23 Ζαλάδες

Ο Οδυγγέλης πήγε στον γιατρό, κάτι ζαλάδες, ταχυπαλμίες, τρόμαξε και πήγε δεν είχε τίποτα αλλά η διάγνωση τον φόβισε, ψυχολογικό άγχος του είπε, που φέρνει η αμφισβήτηση και η διαπίστωση ότι έχει χαθεί πολύς χρόνος, όλα εξαρτιούνται από κείνον και αυτό ήταν που τον τρόμαζε περισσότερο. Του πρότεινε και θεραπεία, τολμήστε του είπε και αλλάξτε εκείνο που δεν σας αρέσει, πάντα υπάρχει λίγος καιρός. Αναρωτιόταν αν θα τα καταφέρει να μην κλειστεί σε μια γωνιά του εαυτού του, να μουρμουράει προθέσεις, να λυπάται τον εαυτό του και να συνεχίσει να έχει ζαλάδες και ταχυπαλμίες.

Θα τολμήσει να κολυμπήσει προς το σωσίβιο σωτηρίας που περνάει λίγα μέτρα πιο κει η θα αφήσει το ρεύμα να του πάρει. Άραγε η ζωή σταματάει κάποια στιγμή να μας φέρνει ευκαιρίες και τι μοναξιά είναι αυτή χωρίς ευκαιρίες, ευτυχώς που αναμνήσεις έχουν το κουράγιο να μας ακολουθούν και να μας κάνουν παρέα πάντα. Σκεφτόταν ο Οδυγγέλης και αν αύριο τελειώσω και δεν ζω γιατί να μην ζήσω μέχρι τη συμφορά την επιθυμία μου, γιατί να μην βουτηχτώ μέσα της έτοιμος για όλα.

Με τι δόλιους τρόπους μας εξαναγκάζουν να τους θυσιάσουμε τα νιάτα μας να γίνουμε οι ευεργέτες τους και τι μας μένει, η φιλοδοξία ότι μπορεί να σταματήσει η ορμή του κύματος με την πεποίθηση ότι θα γλυτώσουμε απ' την καταστροφή. Χρειάζεται να αλλάξεις καταστάσεις να αρνηθείς πολλά, να επαναστατήσεις και να νικηθείς μερικές φορές.

Ξάπλωσε πάνω στην άμμο της παραλίας, στης νύχτας τον ουρανό κρεμόταν το φεγγάρι που ασήμωνε τις σκέψεις της θάλασσας, ο Οδυγγέλης κάπου χανόταν μέσα του, πόναγε ολόκληρος ένας πόνος τόσο γενικός και αόριστος που του φαινόταν ξένος. Πόσα πράγματα έχουν αλλάξει μαζί της, από τότε που αποφάσισε να κρατήσει μόνο αυτό που μετράει, εκείνη τον έντυσε με λόγια και στιγμές πληρότητας. Όταν προσπάθησε να απενεργοποιήσει το αδιέξοδο συναίσθημα εκείνο αντέδρασε άλλαξε και έγινε ουσία που σκορπίστηκε στο μέσα του και γαλήνευε τα τοπία του. Το άλλο ήταν το τραγούδι των σειρήνων εγωισμός, κτητικότητα, ανασφάλεια, αυτά τον έκαναν και πονούσε. Οι δοκιμασίες αποτελούν αναπόφευκτο μονοπάτι για τα φωτεινά σημεία του Εγώ.

Εκείνη αποκαλυπτόταν και απεκάλυπτε πτυχές ανείπωτης ομορφιάς, τόση ήταν η δύναμή της που παρέσυρε τα πάντα στην ψυχή του σαν κύμα, σαν άνεμος, σαν 'τανε όλα μαζί, του έπαιρνε τον πόνο και την θλίψη και τα ‘κανε ασημόσκονη να στολίσει τις ευχές του. Είχε την ικανότητα να τον κάνει να πνίγεται στην αμφιβολία, να τσακίζει τα φτερά του και τις ελπίδες του και να τον ρίχνει στην απόγνωση και ύστερα το ίδιο απότομα, με ένα της χαμόγελο κι ένα της χάδι, τον έφερνε στον κήπο της ευδαιμονίας γνωρίζοντάς τον στην ευτυχία, ήταν μια γυναίκα που άξιζε τα πάντα.

Αχ Οδυγγέλη του λεγε, πότε θα μάθεις πως η ψυχή του ανθρώπου δεν είναι για να κάνεις λογαριασμούς, να μετράς τις ανάγκες, πόσο έδωσες και πόσο χρωστάς, δεν μπορείς με τα αισθήματα να κάνεις υπολογισμούς και να περιμένεις ελπίζοντας στο απρόσιτο. Εξάλλου στο δάσος της ζωής είσαι εσύ και τα συναισθήματά σου. Τα πράγματα γίνονται ένα ένα.Το ξέρω το συναίσθημα γιατί το έζησα πολύ έντονα και για πολύ καιρό. Και ίσως ακόμα το ζώ αλλά σε μικρότερο βαθμό. Τελικά όλα γίνονται με την σειρά. Η αγωνία σου να τα κάνεις όλα μαζί, σε μπερδεύει και αδρανοποιεί το μέσα σου. Συγκεντρώσου σε αυτό που θέλεις και σε αυτό που μπορείς να κάνεις γι΄αυτό.

Συνεχίζεται...

Οδυγγέλεια 22 Η κατάβαση στον Άδη

Άνοιξε την μικρή σιδερένια καγκελόπορτα, βάδισε αργά στις πλάκες του κήπου η υγρασία απ’ το ανήλιο τον τύλιξε, έφτασε στην πόρτα και χτύπησε το κουδούνι. Στο μυαλό του έτρεχε από ώρες τώρα, η ίδια ανάμνηση, η Κίρκη να τραγουδάει Ken Leeee!!! και μετά φυσώντας του τον καπνό της στο πρόσωπο, να του λέει « Οδυγγελάκο αν θες να γυρίσεις, μωρό μου, σε μια ζωή με απαντήσεις, χρειάζεται να κάνεις κάτι πιο δύσκολο από την ταλαιπωρία.» Του ‘πε και άλλα αλλά επειδή ερωτοτροπούσε μαζί του ενώ του μίλαγε, στο μυαλό του μείνανε λίγα, ενώ το σώμα του τα θυμάται όλα. Του άνοιξαν, ανέβηκε μαζί με τον βόμβο του ασανσέρ στον 3^ο γιατί εκεί στο Μαντείο, ήξεραν τον ασφαλέστερο τρόπο για να κατέβει στον Άδη, όπως τον είχε συμβουλεύσει η Κίρκη .

Αμήχανα ερωτήματα γέμιζαν σιγά σιγά το μυαλό του και πυρπολούσαν τις σκέψεις του . Πως λέγεται αυτή η αίσθηση, ότι κάποιος δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες που ο ίδιος καλλιεργούσε, πως λέγεται όταν, «Οδυγγέλη», κάποιος δεν σέβεται το περιεχόμενο μιας σχέσης, είναι παραβάτης ακόμα και αν όλα έγιναν ερήμην της επίγνωσης του.

Από την άλλη, μήπως ,«Οδυγγέλη», είναι αναγκαία συνθήκη για να κατακτήσει κάποιος την αυτονομία του, να μην αναζητά την τροχιά κάποιου άλλου για να θέσει σε κίνηση την ζωή του. «Οδυγγέεεληη», και μήπως ο προδομένος δεν ωθείται από δικές του διεργασίες να προδοθεί για να απαλλαγεί από το βάρος των προσδοκιών του άλλου. «Αχ δε μπορώ θα του πετάξω κανα τασάκι. Ξυπνήστε τον, ΟΔΥΓΓΕΛΗ εδώ…» τον επανέφερε από τις σκέψεις του η δυνατή φωνή της Αρχιέρειας.

-Συγγνώμη είχα χαθεί στις σκέψεις μου. Μα κάπου σας ξέρω έχουμε ξανασυναντηθεί ;

-Δεν έχει σημασία, ήρθες εδώ για κάποιο λόγο, να σε βοηθήσουμε να μην υπηρετείς σχέδια της φαντασίας σου που μετά δεν καταλαβαίνεις και αισθάνεσαι προδομένος. Άκου η ζωή δεν έχει ποτέ υποσχεθεί πορεία με πιστοποιημένα δικαιώματα, χωρίς εμπόδια και χωρισμούς, χωρίς ανθρώπους που θα ανακόψουν τις ευχάριστες αισθήσεις μας. Αντίθετα, η αναζήτηση της αυτόνομης συνύπαρξης σημαίνει αναγνώριση των αντιθέτων, πλούσια ζωή, πλούσιες σχέσεις. Ίσως η προδοσία να είναι το τίμημα για να ανατείλει ο προσωπικός μας ήλιος, στο χώρο του εαυτού μας. Γιατί δεν μπορεί να προδοθεί αυτός που δεν εξαρτάται. Τι να τα κάνεις τα ζουμπούλια όταν ζεις κλεισμένος σε ένα πέτρινο σπίτι.

Ο Οδυγγέλης δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί, μπροστά του ήταν η Αρχιέρεια και γύρω της άλλες ιέρειες ανεπηρέαστες που τον κοίταγαν σοβαρά, στο δωμάτιο έκαιγαν κεριά και εκείνος αντί να ακούει τα σημαντικά είχε κολλήσει με το μυαλό του τι του θύμιζε η Αρχιέρεια, που την είχε ξαναδεί, ήταν σίγουρος ότι την ήξερε. Ξαφνικά αναφώνησε χαρούμενος Αθηνά; -Σκάσε ανόητε τι νομίζεις μόνο σου θα σ' άφηνα, αφού προσπαθείς; Τώρα άσε τα ανώφελα και συγκεντρώσου γιατί έχουμε δύσκολη δουλειά, που απαιτεί συγκέντρωση, μη μου ξεχνιέσαι τώρα σε πράγματα που έχασες, πάει τέλειωσαν αυτά. Αχ τι θα τον κάνω; Οδυγγέλη εκτός από τα αυτιά σου, άνοιξε και το στήθος σου να μπει νέα ανάσα, καινούργιος αέρας. Άκου χρειάζεται να κλείσει αυτή η ιστορία για να πας μπροστά. Η ιστορία, όχι του έρωτα και της χαράς αλλά της ανάγκης που έχεις να καθρεπτίζει ο άλλος την γνώμη που έχεις εσύ για σένα. Θα είμαι σκληρή μαζί σου, πόσο θα θεωρείς ότι μπορείς να αρκείσαι στα αποφάγια των άλλων, να δέχεσαι οτι σου πετάνε. Για φαντάσου, μια γιατί δεν μπορούν, μια γιατί δεν θέλουν, μια γιατί δεν καταλαβαίνουν, μια γιατί δεν το εννοούν, μια γιατί δεν έχουν χρόνο, για οτιδήποτε γιατί, και συ εκεί πάντα και να λες και ευχαριστώ. Που στο διάολο είσαι εσύ Οδυγγέλη, τι κυβερνάς κακομοίρη μου, για την ζωή σου μιλάμε, όχι για παραμύθια. Ας τους άλλους μια χαρά τα καταφέρνουν να έχουν αυτό που θέλουν να τους αξίζει.

-Μα, Αθηνά να, με πικραίνει το ότι δεν με αγαπούν.

-Ε! λοιπόν είσαι μλκς Οδυγγέλη, (στο χρώσταγα), ακόμα ρε και αν δεν σ' αγαπούν, τι σχέση έχει αυτό με σένα;

Πέρασαν κάμποσα λεπτά αιώνες, ώσπου να καταπιεί το σάλιο του και να καταλάβει τι του λέει η Αθηνά.

-Εντάξει Αθηνά η σοφία σου με κάνει και κερδίζω την ζωή μου.

-Χαζομάρες λες, τι κέρδισες ακόμα τίποτα, μόνο με την συναισθηματική απεξάρτηση κερδίζεις την επιλογή σου. Επιλέγω Οδυγγέλη, επιλέγω, σημαίνει παίρνω υπ' όψιν μου όλα τα δεδομένα εσωτερικά και εξωτερικά τα ζυγιάζω τα απομονώνω από την αναγκαιότητα του ρόλου και λέω, αυτό θέλω. Και μετά φτάνει πια να λέμε τα ίδια πράγματα με άλλα λόγια.

-Μα γιατί συμβαίνει αυτό Αθηνά;

-Γιατί τίποτα δεν είναι πιο επιπόλαιο απ' την καρδιά ενός ευαίσθητου ανθρώπου. Κυνηγάει ξανά και ξανά τα φαντάσματά της και καμιά απογοήτευση δεν καταβάλλει την όρεξή της για νέες απόπειρες να γοητευθεί και ο χρόνος και η απόσταση της προμηθεύουν το πιο καταλυτικό υλικό του έρωτα, τις ψευδαισθήσεις. Καμία θεωρία δεν εφαρμόζεται γιατί η ουσία του έρωτα είναι ανυπόμονη, εγωίστρια, σπασμωδική και ανόητη, ούτε ψυχραιμία ξέρει ούτε κοινό νου.

- Εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι τίποτα δεν ξέρω, όλα μου ξεφεύγουν και μου κρύβονται και ο εαυτός μου πιο πολύ απ΄όλα και μετά μερικές φορές μπερδεύομαι και δε ξέρω πότε ζω αληθινά, όταν είμαι ευτυχισμένος η όταν είμαι δυστυχισμένος η ποτέ η μόνον όταν με εμπνέουν. Άλλα το συναίσθημα μετριέται; Υπάρχει άραγε ένας προορισμός για τον καθένα. Φοβάμαι Αθηνά πως αν γνωρίσω τον εαυτό μου και τις ανάγκες του θα αναγκασθώ να κάνω αλλαγές, και δειλιάζω, γιατί με οδηγούν σε κάτι που δεν ξέρω.

-Τώρα μάλιστα! Καλά κρασιά, Οδυγγέλη, απελπίζομαι μαζί σου, εσύ δεν μπορείς να σταθείς στον πάτωμα του εαυτού σου πως θες να ισορροπήσεις στο τεντωμένο σχοινί της σχέσης, θα γκρεμιστείς και θα 'χουμε άλλα. Άκου αν σε βρει κάτι σημαντικό μόνο μέσα στην μοναξιά θα 'ρθει. Αφήσου να πέσεις στο κενό της γιατί μόνο τότε έχεις ελπίδα να πιαστείς από μιαν αλήθεια. Βλέπεις από φόβο της πιθανής καταφεύγεις στην σίγουρη αποτυχία, από φόβο μην τραυματιστείς, καταφεύγεις στην σταθερή αρρώστια. Δεν υπάρχει το όλα η τίποτα, είναι εγωισμός. Οι επιλογές δεν είναι μόνο δύο ο άλλος με τα κουσούρια του η το τέρας της μοναξιάς σου, ο ανυπόφορος εαυτός σου δηλαδή. Μην σε τρομάζει το πιο πέρα και για αυτό ψάχνεις μια κοντινή δυστυχία για να παρηγορηθείς. Σήκω πλύσου, ξυρίσου, ντύσου έβγα ψάξε τους φίλους σου, μην αφήνεσαι στο ποτό με άλλοθι τα μάτια της και γίνεσαι ψεύτικος και δανεικός. Ανοχή στην ματαίωση, εξασκήσου. Μόνος σου σηκώνεις το βάρος άσχετο αν ακόμα δεν ξέρεις αν είναι δυστυχίας η ευτυχίας.

Συνεχίζεται...

Οδυγγέλεια 21 Μικρές θλίψεις

Ο Οδυγγέλης αισθανόταν το μυαλό του σαν μια μικρή μπάλα που γύριζε μέσα στο κεφάλι του και προσποιόταν πως δεν έβλεπε την μεγάλη μαύρη τρύπα που είχαν ανοίξει οι φόβοι του. Να θέλει ένα χαμόγελο και να κερδίζει μια θλίψη. Φανταζόταν τον εαυτό του να βουλιάζει στην απόρριψη, την δική της; Όχι, την δική του, εκείνος την είχε ανάγκη και δεν είχε κουράγιο να ψάξει για τετριμμένα επιχειρήματα και θετικές σκέψεις για να επιβραδύνει την πτώση. Σε τελική ανάλυση το τι ήθελε η ίδια, πέρα από τα λόγια, ποτέ δεν τον άφησε να το καταλάβει. Σκεπτόταν να καταφύγει στην υποχώρηση και στην λήθη, θα την ξεχνούσε, θα την διέγραφε, θα έπειθε τον εαυτό του πως είχε ονειρευτεί, τόσο ζωντανά που έμοιαζε με πραγματικότητα, δεν ήταν παρά ένα ωραίο όνειρο, για λίγο. Άλλωστε κυνηγώντας τον έρωτά του είχε κλείσει τον υπόλοιπο κόσμο έξω απ' την ζωή του.

Το είχε επιχειρήσει πολλές φορές, μόλις πήγαινε να πείσει τον εαυτό του πως έτσι είναι τα πράγματα, πως θα παραδοθεί στην αδυναμία του και δεν θα κοιτάξει πίσω, σαν εκτυφλωτικές λάμψεις έπεφταν οι σκόρπιες σκηνές από το όνειρο, από το άλλο που θα μπορούσε να είναι αλήθεια. Τον συνέθλιβε η απώλεια της ευτυχίας που δεν είχε γνωρίσει, η πιθανότητά της που την έβλεπε ακρωτηριασμένη να χάνεται δίχως επιστροφή. Όλα αυτά του φαίνονταν, μακρινά και απρόσιτα και εκείνος δεν ήξερε να χειριστεί τα γνώριμα και τα δικά του, η απελπισία τον κυριαρχούσε. Κανείς δεν μπορεί να σε εξαπατήσει ευκολότερα απ' αυτόν που είσαι ερωτευμένος. Όσο και να της ρίξει ευθύνες, τον εαυτό του θα συκοφαντεί για ανευθυνότητα και παράβαση ρόλου, δεν επιτρέπεται η άγνοια κινδύνου.
Είχε μια αίσθηση αδικίας σαν να πληγώνονταν μόνο οι δικές του ελπίδες, ίσως δεν έψαχνε με σύνεση, ίσως γιατί ακριβώς έψαχνε την απογοήτευση.

Και τότε εκείνη τηλεφώνησε, αργά το μεσημέρι, σαν τίποτα να μην είχε συμβεί ποτέ και έτσι μίλησε, όπως τις άλλες φορές, ευδιάθετη και χαρούμενη ανανεωμένη από τους έρωτές της, ανεπαίσθητα προσποιητή. Λες και όλες οι αγωνίες του να μην είχαν εαυτό, να ήταν ξεκρέμαστες κι από τον χρόνο ακόμα και από εκείνον τον ίδιο. Έτσι για άλλη μια φορά πάνω που τίποτα δεν τον ένοιαζε, όλα γίνονταν αλήθεια.Κύλησαν οι αισθήσεις τρομαγμένες στην αρχή, κάτω από την σκιά μιας πιθανής απογοήτευσης, άλλης μιας απογοήτευσης, μα τι δύναμη έχει πια αυτός ο έρωτας που έρχεται απρόσμενος και κλονίζει όλες τις ισορροπίες της ζωής μας, απειλώντας να μετατρέψει τα πάντα σε σημαντικά και όμορφα.

Ο Οδυγγέλης ήπιε λίγο από το ποτό του, έβαλε τα πόδια του πάνω στο γραφείο, απλώθηκε προς τα πίσω και έκλεισε τα μάτια. Υπάρχει μια υπερβολή στον άνθρωπο σκέφτηκε, η μάλλον δύο γιατί τίποτα δεν μπορεί να εκδηλωθεί μόνο του χωρίς το αντίθετο του σε αυτόν τον κόσμο. Έβλεπε την ζωή του, να αλλάζει και τον εαυτό του να γίνεται αργά αργά κάποιος άλλος που τον θεωρούσε καλύτερο και δεν ντρεπόταν πια πολύ να τον παρουσιάσει. Μια μικρή αμφιβολία ανασφάλειας ανάπνεε ακόμα ανέμελα μέσα του, ο φόβος για τους χωρισμούς και την απώλεια. Με ακόμα μια γουλιά από το ποτό του, άλλαξε σκέψεις, το σώμα της το φανταζόταν και τον στοίχειωνε, κάθε που το έγδυνε με το μυαλό του το ξανάφτιαχνε με όλες τις αισθήσεις του όσο πιο πρωτόγονα μπορούσε σαν πρωτόπλαστο, μια γυναίκα που δεν ήταν δική του, που δεν θα γινόταν ποτέ δική του, γιατί τελικά δικό μας δεν είναι τίποτα παρά μόνο ο φόβος του θανάτου και της απώλειας.

Αλλά γιατί άραγε του το κανε αυτό.

Οδυγγέλεια 20 ΕΛΕΓΕΙΑ

Έφευγαν οι σκέψεις του και απλώνονταν, έπαιζαν με την άνοιξη που έντυνε πολύχρωμα τους γύρω λόφους, μπροστά του η θάλασσα στα καλά της να λαμπυρίζει τα παιχνίδια του ήλιου, θα 'θελε ο Οδυγγέλης να ανοίξει τα χέρια του και να τα αγκαλιάσει όλα, να στροβιλιστεί και να χαθεί στο κήπο της ευδαιμονίας που είχε γνωρίσει μαζί της. Ήθελε να ανοίξει το σώμα του και να ελευθερωθούν όλες του οι σκέψεις, όλα του τα συναισθήματα όλες του οι γνώσεις και οι εμπειρίες τα όνειρα και οι αμφιβολίες. Αισθανόταν την ανανέωση να του πολλαπλασιάζει το χρόνο και το περιεχόμενο της ζωής του να του αξιολογεί κάθε του αναπάντεχη σκιά.

Είχε μάθει να αποδέχεται το τώρα, κανένας δε είναι μόνο αυτό που ερωτευόμαστε, δεν υπάρχουν εγγυήσεις παρά μόνο στιγμές σε διαδοχή. Πόσο θα ‘θελε να της πει τις απορίες του, τον θαυμασμό και την κατάπληξή του, πως κατάφερνε μέσα από τις εμπειρίες της να κάνει να γεννιέται από μέσα της μια νέα γυναίκα πιο ενδιαφέρουσα πιο γοητευτική, πιο έμπειρη σμιλεμένη από τον πόνο που την ξεβράζει στην καθημερινότητα της. Όσο την γνωρίζει τόσο τον συγκινεί. Ήθελε να της πει πόσο θα 'θελε να την έπαιρνε με ένα χάδι, με μια συγκίνηση και να την επέστρεφε στο απόλυτο πλάσμα που ήταν μέσα της, γενναία και παράτολμη, ευγενική και γλυκά νοσταλγική. Την καταλάβαινε το έβλεπε στο δέρμα της, στα μάτια της πως ντρεπόταν για όλα εκείνα που άφησε να χαθούν και μια αναλαμπή οργής στην άκρη της ματιάς της, για όποιους και ότι, την ανάγκασαν να αλλοιωθεί.

Θα 'θελε να της πει, όταν σε σκέπτομαι φεύγουν οι μήνες, πετάνε οι δεκαετίες από πάνω μου αισθάνομαι ανάλαφρος με ένα τρεμουλιαστό χτυποκάρδι στο στήθος, σαν μια μαγική σκόνη να με πασπαλίζει σβήνει τα πάντα αφήνει μόνο εσένα να βάζεις φωτιά στο κορμί και στο μυαλό μου. Όμως η στρίγγλα η λογική με επαναφέρει στην πραγματικότητα, μόνο όσα γνωρίζουμε μπορούν να μας χρεώνουν, αυτά τα ξέρεις από καιρό, όσο ακροβατείς στην άθικτη γοητεία σου. Πόσες φορές έχω στείλει τον νου μου να ταξιδέψει στα πέλαγα των ματιών σου και να επισκεφθεί τους πιο ωραίους, γεμάτους μυρωδιές ανθών, κήπους του κορμιού σου.

Πλέον ο Οδυγγέλης ήξερε ότι εκείνη είχε κάποιον τρόπο δικό της, για να τον αγαπά, χωρίς να τον υπολογίζει, με όρια, με κανόνες με προϋποθέσεις, με απόσταση, με ματαιοδοξία, με εγωισμό, με ότι άντεχε, δίχως δεσμεύσεις, σήμερα με άλλον αύριο με σένα, να συνενοούμαστε διακριτοί οι ρόλοι, αλλά αυτό δεν τον παραπλανούσε, δεν έφτανε για αυτά που του απαιτούσε το μέσα του, δεν συμφωνούσε με τους δικούς του κανόνες που λένε πως μερικά πράγματα δεν μοιράζονται δεν τεμαχίζονται πάρε τώρα εσύ αυτό που σου αναλογεί αύριο εσύ και μεθαύριο ο άλλος. Φίλοι, μα η φιλία έχει ίσως το μεγαλύτερο πλαίσο δέσμευσης. Αλλά άλλα δώρα δεν του κανε, έτσι ήταν ότι πιο όμορφο του είχε προσφέρει και τα δώρα δεν είναι κεκτημένα δικαιώματα, ούτε απαιτούνται, προσφέρονται και είναι δύσκολο να τα αρνηθείς αν τα θεωρείς τέτοια.

Ήξερε ότι όσο εκείνος την επιθυμούσε, τόσο έχανε την επαφή μαζί της. Ήξερε επίσης ότι, όπως εκείνος αντιλαμβάνεται τις σχέσεις, θα πληγωθεί.Τώρα γιατί επιμένει; Ίσως γιατί πιστεύει ότι μια στιγμή που σε συνδέει πραγματικά, αξίζει όλες που σε πληγώνουν άθελα. Δεν έχει πάρει υπ' όψιν του αυτά, που η πραγματικότητα απεγνωσμένα του δείχνει. Από την άλλη η ζωή, μας διαμορφώνει συνεχώς για να δείξουμε πως την αξίζουμε. Προτιμά να τον απωθεί από θυμό παρά από αδιαφορία, προτιμά να τον εκδικείται παρά να τον αγνοεί. Η απελπισία του ήταν η μοναδική του ειλικρίνεια. Καμιά αγάπη δεν μπορεί να στηριχτεί σε συνεχείς συμβιβασμούς, αλλά ο έρωτας ίσως, αυτός μπορεί να δεχτεί την άλλη πλευρά την ιδανική που προβάλλει και απειλεί τα πάντα, είναι αδηφάγο το τέλειο και εξιδανικευμένο, κουρσεύει τα πάντα, κάνει πλιάτσικο ζωές. Το ιδανικό και τέλειο σε κάνει να αισθάνεσαι ανύπαρκτος, σχεδόν ανώνυμος, να βουλιάζεις σε ένα εχθρικό σώμα που κανένας πόθος δεν συμφιλιώνει.

Ήταν μεσημέρι, ο Οδυγγέλης έπινε το χυμό του και έκανε ένα εσωτερικό διάλογο με τις τριανταφυλλιές, που ο ζεστός αέρας κούναγε ελαφριά. Πόσο όμορφη είναι, συλλογίστηκε, σαν μην πίστευε αυτά που έζησε, σαν να μην αισθανόταν δικές του τις στιγμές που μοιραστήκανε μαζί, το απαλό της δέρμα, τη μυρωδιά της, χρόνε, μεγάλε βασιλιά, προστάτεψε τις μνήμες μου, να μην χαθούν και ξεθωριάσουν, άφησέ τις να μου επιβάλλονται και να με κυριεύουν να απλώνουν τις ευεργετικές ιδιότητες στο είναι μου.

Είναι μια ανυπέρβλητη γυναίκα, κοιτάει το σύμπαν και της φαίνεται μικρό, δεν την χωράει, εκείνη είναι ενέργεια και εγώ είμαι ανενεργός εκείνη είναι η ευτυχία που είναι μέσα μας και εγώ με αισθάνομαι δόκιμος ιερέας της λατρείας της. Να θέλεις παθιασμένα και να μην γίνεται, να μην μπορείς να βρεις ένα νόημα ένα λόγο που το κύμα σε ξαναρίχνει πίσω στην ακτή από όπου δραπετεύεις, είναι που μέσα στα κενά της μνήμης, της επιθυμίας και της αίσθησης γεννιούνται τα σύνορα του κάθε συναισθήματος που μας κυριαρχεί.

Συνεχίζεται...

Οδυγγέλεια 19 Τα ανύπαρκτα δάκρυα της Ναυσικάς

Ζούσα για χρόνια λαβωμένη. Συχνά πιστεύω πως με θεωρούν σκληρή και παγωμένη, ασάλευτη, ανησυχώ πως με φοβούνται ιδίως οι άντρες, μα εγώ δεν επιδεικνύω ποτέ την δύναμή μου, ίσως γιατί δείχνω ότι δεν τους έχω ανάγκη, ενώ τελικά τους έχω τόσο πολύ. Από αντιπερισπασμό, ναι, κλειδώθηκα από κάποιον ενδόμυχο φόβο και έγινα πέτρινη απ΄ έξω και κλαίω από μέσα, με αισθάνομαι μόνη, ότι δεν φαίνομαι. Ένα μικρό χαμόγελο στην άκρη των χειλιών για να δείξω τόσα πράγματα.

Και ο καιρός περνάει...

Εξαίρεση όταν ήμουν στο Λονδίνο, μίλαγα και γέλαγα και αισθανόμουν καλά, επειδή δεν με ξέρανε επειδή δεν τους ήξερα, επειδή δεν ήμουν σαν κανέναν; Ίσως, βέβαια υπήρξαν και άλλες στιγμές που και γέλασα και ευχαριστήθηκα και κυρίως αγάπησα. Οι μικρές τελετουργίες στην ζωή με έσωζαν συχνά, με προστάτευαν.

Συχνά η ζωή μου γύριζε την άλλη όψη της και έτσι τα σημαντικά τα μάθαινα από τα μικρά και τις λεπτομέρειες για αυτό έμαθα να τις προσέχω, να με ενδιαφέρουν, μου έδιναν το μέτρο του εαυτού μου. Έφτανα πάντα στην ώρα μου και πάντα με ευπρέπεια και ασφάλεια αλλά τελικά κατάλαβα πως έτσι πέρναγα απαρατήρητη, σχεδόν δεδομένη, εξοργιζόμουνα με την αδικία του να πρέπει να μάχεσαι τόσο για να επιβάλεις την ύπαρξη σου. Πάντα αναρωτιόμουν τι θα γίνει αν με δουν.

Απ΄έξω φαίνομαι παγωμένη από μέσα μου όμως λειώνουν κάθε στιγμή οι πάγοι και η μοναξιά μου κατρακυλάει σαν σκαντζόχοιρος και με ματώνει.

Είμαι ερωτευμένη με κάποιες στιγμές μου παλιές και όχι μόνο. Υπήρξε ο πραγματικός εαυτός μου, αληθινός και νεανικός γιατί συχνά νομίζω πως χάθηκε, εγώ έμενα χρόνια ακίνητη για μην φύγει μην πάει πουθενά. Μπορεί το παρελθόν να ήταν και να μην είναι τώρα; Οι ψευδαισθήσεις είναι μόνο στην φαντασία μας η και στο παρελθόν. Αν συμβιβαστούμε με τις πληγές μας, το παρελθόν αλλάζει; Και αν εμείς αλλάξουμε, θα προδώσουμε τα νεανικά μας πάθη. Η τα προδίδω, αν μείνω προσκολλημένη σε αυτά και δεν τους δώσω ζωή μέσα από την ζωή μου.

Από ένα όχι που είπα ξεκίνησε η δική μου ατελείωτη επιστροφή.

Φυσάει ένας αέρας ζεστός, μελαγχολικός και με κάνει να κοιτώ και ξανακοιτώ τις στιγμές από το χτες και να σκέπτομαι όσα έχω κάνει και μου φαίνεται παράξενο, τελικά πίσω από τις σκιές κινείται ότι μας αγγίζει. Αόμματες ευκαιρίες, αρμύρα μιας στιγμής, που περνά...

Καμιά πραγματικότητα δεν είναι ικανή να αντισταθεί στις εμμονές μας.

Σαν να τριγυρνάω στην έρημο χωρίς κατεύθυνση έτσι αισθάνομαι δίχως την αποδοχή του, δίχως το ναι του. Μακάρι να μπορούσα να πάω τουλάχιστον, προς μια άγνωστη κατεύθυνση αλλά φοβάμαι πως το σύμπαν θα έκανε τούμπα και θα αναποδογυρίσει απάνω μου. Ντρέπομαι που παραμυθιάζομαι, ναι ντρέπομαι για τον πανικό μου, αλλά μέσα βαθειά μου χαίρομαι που τον ζω, γιατί δίχως αυτόν τι;

Κι ας μου έλεγαν όλα γύρω μου, ας τον φύγε, κοίτα εσένα όχι τις αντανακλάσεις σου. Κάτι κρύβεται όμως, πίσω από τις επιθυμίες μου κάτι δικό μου. Τις ώρες της πίκρας μια υποψία μικρή σαν πυγολαμπίδα δείχνει την άκρη της απελπισίας, σαν ρίζα να βυθίζεται όλο και πιο βαθειά σε μια πραγματικότητα άλλη, από το παρελθόν, αμετακίνητη από χρόνια εκεί να ζητάει ένα ρόλο, μια ικανοποίηση. Με άλλοθι τα μάτια του, αφήνομαι στους πανικούς της καρδιάς μου.

Ο φόβος να μην είναι αυτό που νομίζω με κάνει ανήμπορη. Η απελπισία είναι η μοναδική μου ειλικρίνεια. Αφού δεν μπορώ την μοναξιά μου ας έχω την απελπισία, που πάντα κρύβει μια παρουσία.

Δεν μπορώ να διαλέξω για πιο αξίζει να πονέσω, για αυτό που νομίζω πως χάνω η για αυτό που νομίζω πως δεν είμαι; Τίποτα δεν κάνει πιο επιθυμητό ένα πρόσωπο όσο η δυσκολία, η απόσταση, η άρνηση του. Τίποτα δεν σε σπρώχνει πιο ορμητικά προς κάποιον όσο το εμπόδιο που παρεμβάλλει στο να τον πλησιάσεις. Και τα πιο πολλά εμπόδια τα βάζει ο εγωισμός, για να δημιουργήσει τον πόθο. Τρομάζει όμως ο καθένας να γκρεμίσει τα δικά του μήπως βρεθεί μπροστά στα αγέρωχα τείχη του άλλου και αισθανθεί άθλια ταπεινωμένος.

Αλλά ο έρωτας είναι δικό μας στοιχείο, πιέζει το μέσα μας από παντού εκρηκτικά, ο άλλος μας αγγίζει με το βλέμμα του και πυροδοτεί τους πόθους μας. Αν ο άλλος χαθεί αυτό που ζει μέσα μας δεν χάνεται, μόνο οι καθρέπτες σπάνε. Μένει μέσα μας και συνειδητά η ανομολόγητα ψάχνει για τον αγαπημένο τον συγκεκριμένο και αόριστο.

Η αυτολύπηση θα την πνίξει είναι ένα αίσθημα σαρκοβόρο όσο και ηδονικό. Σε τραυματίζει και μαζί σε παρηγορεί σε κολακεύει σου δικαιολογεί τα πάντα και έτσι σκύβεις και καθρεπτίζεσαι στην δακρυσμένη λίμνη της πληγής σου.

Η αγωνία μπορεί να γίνει τόση όση αντέχεις να δεχτείς, όπως και η αγάπη και το μίσος και το κέφι. Ψάχνει απεγνωσμένα κάτι να την διχάσει απ’ την οδύνη της και το βρίσκει, πρέπει να τον απατήσει, με τον εαυτό της, να τον προδώσει αγαπώντας εκείνη, τον πιο μεγάλο και μοναδικό από τους έρωτες της.

Συλλογιζόταν, κάθε φορά που η απώλεια, μου χτυπά την πόρτα, η ανάσα μου αδειάζει, δεν ξέρω τι να βάλω στην θέση αυτού που χάνω ούτε πως να σταματήσω τις ματαιωμένες ελπίδες που συνωστίζονται για να πετάξουν μακρυά σαν ενοχλημένες νυχτερίδες. Πως να περιγράψω αυτό που χάθηκε για πάντα, με λέξεις απόγνωσης, με χρώματα σκοτεινά και ματωμένα, με πένθιμη μουσική; Σαν ένας ανατέλλων ήλιος, που έδυσε αφύσικα, πριν την ώρα του; Χωρίς αυτά που χάνω πετρώνω και βρίσκομαι έξω από την μοίρα μου και το μόνο που μένει είναι το πένθος. Το πένθος μας συνδέει με την ζωή. Και αυτό που θρηνώ δεν είναι ένας έρωτας, είναι Ο Έρωτας, ο μόνος και μοναδικός που κάθε γυναίκα αισθάνεται το κλάμα του στα πιο βαθειά της κύτταρα και διψάει για το αθώο χαμόγελό του, όπως και γω αλλά δεν ομολογώ την δίψα μου, σε κανέναν, ούτε στο μυαλό μου και βρίσκω άλλες αιτίες και κλαίω, χαζές και ανόητες, βρίσκω πράγματα να με ταλαιπωρούν και ερωτήματα λογικά που μένουν πάντα τέτοια για να μην σωριαστώ στη μέση της ζωής μου, ιδανικοποιημένες σχέσεις που δεν με παίρνουν υπ' όψιν τους και αργότερα θα είναι η δικαιολογία, το άδειο αντιστάθμισμα της απώλειας της πιο μεγάλης ευκαιρίας που μας δίνει η ζωή για να την αγκαλιάσουμε.

Η μόνη μας ανάγκη είναι η αγάπη, ότι και να είναι αγάπη. Όποιος και να είναι αγάπη…

Συνεχίζεται...

Οδυγγέλεια 18 Τόποι

Η Ναυσικά όμορφη, κομψή και σκεπτική έριχνε την γλυκιά ματιά της μακριά προς την θάλασσα, περπατούσε κατά μήκος της μεγάλης παραλίας και οι σκέψεις της παιχνίδιζαν στο μυαλό της και στις επιθυμίες της. Θέλησε να πιαστεί στην πραγματικότητα και για να ακούσει την φωνή της ρώτησε τον Οδυγγέλη που σιωπηλός περπάταγε δίπλα της.
-Μίλα μου για τους τόπους που αγαπάμε.
- Οι τόποι καλή μου, Ναυσικά είναι σαν τους πρώτους έρωτες, ανεξίτηλοι, φεύγουμε και τους παίρνουμε μαζί μας για πάντα, μια παραλία, μια θάλασσα, έναν ήλιο, μια αίσθηση πληρότητας που μόνο εκεί ζήσαμε. Παίρνουμε κάτι από κείνο το τοπίο και το τοποθετούμε στην ζωή μας, να μας την ομορφαίνει. Κάθε βήμα μακριά του ένας αναστεναγμός. Τον σκέφτεσαι και είναι σαν μια κουβέντα ατέλειωτη, που εκκρεμεί όσο είσαι μακριά του. Κάθε τόπος φτιάχνει διαφορετικές σκέψεις, διαφορετικούς ανθρώπους, κάθε τόπος μιλάει στην ψυχή αυτών που διαλέγει. Τον αναπολείς και θυμάσαι να γεννιέται από μια μοιραία ματιά, μια σχέση στενή, που σε σένα θέλει να πει τα μαγευτικά του μυστικά, τα κρυμμένα πάθη, για αυτό, ποτέ δεν τον προδίδεις. Και όταν τον ξεχνάς γιατί δραπετεύεις από την ζωή σου, έρχεται εκείνος, σε βρίσκει, σε στοιχειώνει, σου θυμίζει, που σε άφησες.

Αχ! τα συναισθήματα είναι μια ανάγκη τόσο ζωτική, που όταν τα στερούμαστε, πιανόμαστε έντονα από όποιο γεγονός κάνει να αναπηδήσει μέσα μας μια σπίθα ζωής. Οι επιθυμίες μας είναι ιερόσυλες, αλλιώς δεν μας λυτρώνουν. Τα όνειρα, μας γυρίζουν πίσω, όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει. Αυτοί οι τόποι που ζουν στην καρδιά μας, μας αγαπούν, όπως δεν μας αγάπησαν οι γονείς μας. Μας αγαπούν παράφορα πριν καν γεννηθούμε. Σου δίνουν το στίγμα σου. Ενώ εμείς ότι έχουμε είναι λέξεις. Οι τόποι μας παροτρύνουν, αμείλικτα και αμετάκλητα να ελέγξουμε το πάθος μας, να επανατοποθετηθούμε. Ο έρωτας νικάει και την ζωή και τον θάνατο, γίνεται να μην μπορεί να εξουδετερώσει την ενοχή, να μην μπορεί να αποδεσμεύσει από τον όρκο και να αποδυναμώσει τον φόβο;

Οι τόποι, μας αγαπούν όπως και οι άνθρωποι. Γίνεται η αγάπη, η αφοσίωση και η πίστη να έχουν ανάγκη από αποδεικτικά στοιχεία; Υπάρχουν η δεν υπάρχουν. Μόνο όταν φοβόμαστε έχουμε ανάγκη από αποδείξεις. Έτσι λοιπόν, οι αγαπημένοι τόποι, μας παρηγορούν και αντέχουμε χρόνια τώρα, το δύσκολο παρόν. Μια φορά αντέξαμε ότι ζήσαμε και αυτό γιατί είμαστε ανυποψίαστοι. Ο ανεκπλήρωτος πόθος μπορεί να σκοτώσει να κάνει έγκλημα , να αφανίσει και ερημώσει ότι έχουμε μέσα μας, να μας κάνει να χάσουμε την πίστη σε μας και στην ζωή. Ο τόπος που μας καλεί, θέλει να μας μάθει να μην βλέπουμε μόνο αυτό που φαίνεται, αλλά με υπομονή και ταπεινότητα να ξεχωρίζουμε και ότι ανασαίνει κρυμμένο. Υπάρχει άραγε κάτι πέρα και πάνω από την αξιοπρέπεια μας, αυτό δεν είναι το χρέος μας; Ούτε ματαιωμένες ζωές υπάρχουν. Ότι θεωρεί ότι αξίζει, βιώνει κανείς. Χρειάζεται να αφεθούμε να μας αγαπήσουν για να αγαπήσουμε και εμείς ελεύθερα. Τι λες;

-Δεν ξέρω, να, είναι που η μνήμη γίνεται μαχαίρι και αδιάκοπα με τυραννά, θέλω να ξαναπάρω το μονοπάτι της ζωής μου από εκεί που νομίζω ότι το αγνόησα, που το παράβλεψα, που δεν το ξεχώρισα. Ένα δάκρυ κύλησε από την άκρη των υπέροχων ματιών της, το είδε ο ζεστός ήλιος, συγκινήθηκε, της χαμογέλασε και βούτηξε από το λαμπερό κίτρινο, στο πορτοκαλί, στο πορφυρό, στο μωβ και μενεξεδί και παίρνοντας μαζί του τις σκιές, χάθηκε στο πέλαγος αφήνοντας στο τοπίο τη ζεστή του ανάμνηση. Έμεινε αυτή η γλυκιά αίσθηση αγάπης να περπατάει στην αμμουδιά της βυθισμένης στο σούρουπο παραλίας.

Οδυγγέλεια 17 Στην ...

Κρυώνεις πολύ απόψε.
Πάγωσες.
Φαίνεται σαν να μην έχεις τίποτα να σκεπαστείς.
Ίσως ούτ’ ένα χάδι.
Πόσο σε ενοχλεί, αλήθεια αν εγώ σε νιώθω;
Κι αυτή η καταιγίδα που σε έχει πάρει κατόπι,
δε λέει να σταματήσει πια.
Αιώνες χτυπάνε απάνω σου οι στιγμές.
Επεισόδια αναδύονται συνεχώς , από το χτες,
να πάρει η οργή να πάρει…
Είδες!
Πόσο ανέτοιμους μας βρίσκει πάντα.
Πόσο γυμνούς. Πόσο ακάτεχους.
Που είναι οι αποφάσεις.
Την άλλη φορά, έλεγες, θα ξέρω.
Θα ‘χω ετοιμάσει καταφύγια.
Θα ‘χω φυλάξει ζεστασιά για πάρτη μου.
Πόση κούραση πια, πόση σπατάλη,
για να φτιάξης άρματα και στολές
και να μοιράσεις τα υπάρχοντά σου, το πάθος σου.

Έλα κάθισε κοντά μου.
Θα σε κρύψω όταν οι σκέψεις, θα σε ψάχνουν,
να σε καθίσουν στο σκαμνί
πως δεν είχες την δύναμη η την ικανότητα, η την εξυπνάδα
να κάνεις δική σου αυτή την ζηλευτή ισορροπία.
Θα σε κρύψω
και θα σου κάνω όσο χώρο θέλεις στην ψυχή μου,
να ξεκουραστείς.
Χωρίς πόσο, ούτε πως, ούτε γιατί,
μόνο όμορφες ιστορίες θα σου διηγηθώ,
θα σε κεράσω και ότι γλυκό θέλεις,
να ξαποστάσεις περιμένοντας την Άνοιξη.
Και όταν ο κόσμος θα χωράει στο όνειρό σου
θα βγεις να ακολουθήσεις τον πολικό σου αστέρα
για κείνη την αγάπη που έχεις ερωτευθεί.

Οδυγγέλεια 16 Δημοσκόπηση

Φύσαγε δυνατά και τα κύματα έπεφταν ακατάπαυστα πάνω στην πλώρη του πλοίου, έσκαγαν και για μια στιγμή έμενε μετέωρη η απειλή τους μετά διαλύονταν σε αναρίθμητες σταγόνες, αφήνοντας την αλμύρα τους πάνω στο μαυρισμένο κορμί του Οδυγγέλη που όρθιος κράταγε το πηδάλιο και κοίταγε μπροστά. Το σκάφος άφοβα έπεφτε πάνω στα ψηλά κύματα, έτριζε και τρανταζόταν βουτώντας, προχώραγε αργά και σταθερά. Μες στην θολή από τα κύματα απεραντοσύνη εκείνος ακολουθούσε δύο σπάνια καφέ μάτια, οδηγοί και φάροι στην ζωή του, δεν τα έφτανε ποτέ του αλλά αυτό ήταν τώρα, το ταξίδι του.
Ο Δίας που κοίταγε από ψηλά μουρμούρισε, στην Ήρα που καθάριζε φακές δίπλα του, "σε μπελάδες θα μας βάλει πάλι αυτός ο Οδυγγέλης το βλέπω εγώ". -"Μην ανησυχείς άντρα μου, έτσι κάνει θυμώνει και παίρνει τις θάλασσες, όταν σε αφήνουν πρέπει να αφήνεις, αλλά αυτός γυρίζει μες στην θάλασσα και μετά που τον χάνεις που τον βρίσκεις στο fb με την Ναυσικά."
Το πηδάλιο αντιστεκόταν, εκείνος σταθερά απορροφούσε με την δύναμή του την μανία των κυμάτων, ήταν τώρα κάμποση ώρα αμίλητος. Όρθιος μες στην φουρτούνα, σκεπτόταν τρυφερά πάλι εκείνη, δεν έλεγε να σβήσει εκείνο το χαμόγελο, εκείνη η έκφραση, εκείνο το κορμί, εκείνη η στιγμή, εκείνη όμως είχε φύγει κλείνοντας την πόρτα, όπως φεύγουν όλα τα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο, όπως φεύγουν τα πλοία, τα πουλιά, τα νιάτα , τα όνειρα, οι δακρυσμένοι Αύγουστοι. Του το ‘χε πει η Αθηνά, μην τρέξεις πίσω της θα μαζέψεις πληγές, βούρκωσε, είναι όμορφη η ζωή σκέφτηκε αξίζει να την ζεις έστω και αν γδέρνεσαι και γεμίζεις πληγές. Όταν η Ναυσικά τίναζε τα μαλλιά της γέμιζε ο αέρας γιασεμιά και όταν γελούσε γέμιζε ο κόσμος όνειρα.
Θυμόταν τα λόγια της περί φιλίας που ήταν και θέσεις της, δεν άντεξε και ύψωσε φωνή μεγάλη απελπισμένη που ακούστηκε ξεκάθαρα στον Όλυμπο. "Θεοί, εσείς που ορίζετε τις μοίρες, τούτο το πράγμα σας ρωτώ και περιμένω απάντηση. Είναι στην φύση του ανθρώπου η φιλία μεταξύ γυναίκας και άντρα η τσάμπα το παιδεύουμε." Γιατί αν δεν θέλει εκείνη δικαίωση, σκέφτηκε θέλω εγώ, όχι για άλλο λόγο να ξέρω τουλάχιστον τι μου γίνεται, που έκανα λάθος.
Οι Θεοί έμειναν αποσβολωμένοι, κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με ένοχη ματιά, από την αμηχανία τους έβγαλε, ποιός άλλος ο Ερμής, «να κάνουμε γκάλοπ δημοσκόπηση πως το λένε, θα κερδίσουμε χρόνο και θα δούμε πως το σκέφτονται οι άλλοι.» - "Σωστός είπε ο Δίας, Ερμή ανάλαβέ το", και οι θεοί άρχισαν να μιλάνε όλοι μαζί πάνω στο θέμα.

Φυσικά Συνεχίζεται

Οδυγγέλεια 15 Trailer

Σύντομα στην οθόνη σας, η συνέχεια της ιστορίας.

Το επικό, ρομαντικό και ψυχογραφικό μυθιστόρημα που εξιστορεί τον έρωτα, τον πόθο, την σαγήνη αλλά και τις συνέπειες της απόρριψης της εγκατάλειψης και του ανεκπλήρωτου στον ψυχισμό του Οδυγγέλη.

Βασανισμοί , τιμωρίες, όρκοι και προδοσίες. Χωρισμοί και επανασυνδέσεις. Διανοητικές σχέσεις που νομίζουν οτι είναι ερωτικές. Ρομαντικές σχέσεις που νομίζουν οτι είναι φιλικές. Εγωϊστικές σχέσεις που νομίζουν οτι είναι σχέσεις. Σχέσεις ζευγαριών, τριγώνων, τετραγώνων, πολυγώνων, κύκλων που κλείνουν η ανοίγουν στρογγυλοποιούνται η τετραγωνίζονται. Ομορφιά, Life Style, αλληγορικό σεξ και οτι άλλο στο καινούργιο επεισόδιο της Οδυγγέλειας. Η Αλήθεια λάμπει και είναι γυναίκα.

Η Ναυσικά εξωμολογείται με αμαρτωλές λεπτομέρειες τα πως και τα γιατί, του όχι στον Οδυγγέλη.

Ο οποίος μετά τις αποκαλύψεις της και το γεμάτο αλήθεια και πόνο ξέσπασμά της, ζητάει συγνώμη μετανοιωμένος για τους μπελάδες που της δημιούργησε και για την αμφισβήτηση που υπέστησαν οι προθέσεις της. Συναισθηματική ανατροπή, ο Οδυγγέλης επιτέλους καταλαβαίνει την Αλήθεια και δρα ανάλογα.

Ερωτευμένος ναι, κολλημένος ποτέ.

Η αληθινή αγάπη δεν είναι κοινή εξάρτηση, ούτε αξίωση.

Αγάπη με όρια ναι, αγάπη μέ όρους ποτέ.

Στα καινούργια επεισόδια νέοι πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες. Ο Οδυγγέλης ερωτοτροπεί με την Μαριλίνα (στην φωτογ. αριστερά) και η Ναυσικά ενθουσιασμένη και καταχαρούμενη, πανηγυρίζει την ελευθερία της με ελαφρά ποτά και ελαφρά τσιγάρα της αφιερώνει το τραγούδι "Όσα η Αγάπη ονειρεύεατι..." και καθιερώνει τριήμερη αργία από τα σενάρια και την κατάθλιψη. Επιτέλους με την συνείδηση της ελεύθερη από τις γκρίνιες του Οδυγγέλη, μπορεί να πάει σε μέρη εξωτικά, όπου μπορεί να αφεθεί στο χάδια του ήλιου και να μαυρίσει και να χορέψει όσο θέλει Latin χορούς με τον ασίγαστο έρωτά της. Σειρήνες παντού, τι ρόλο έπεξε η Καλυψώ στον ερωτισμό του Οδυγγέλη. Η Κίρκη σε καινούργιες μεταμορφώσεις. Απρόβλεπτες, ανατροπές και άφθονο συναίσθημα θα σας καθηλώσουν στα καινούργια, θυελώδη, ανοιξιάτικα επεισόδια.